Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Το μπλέντερ ή αλλιώς "αγκαλιά" κατά την βοήθεια του κοινού ;)

   Αποτέλεσμα εικόνας για συναισθήματα ανάμεικτα εικόνες

   Στην ενορία μου, όταν τυχαίνει και εκκλησιάζομαι, πάντοτε φεύγω με ένα περίεργο αίσθημα. Είναι σα να τοποθετώ κάθε φορά μέσα σε μπλέντερ, διάφορα συναισθήματα μαζί, κι ύστερα από το "δι΄ευχών ..." και το αντίδωρο που δίνει ο παπάς, γυρίζοντας στο σπίτι, κοινωνώ όλα αυτά που αναμείχθηκαν στο μπλέντερ μου.

  Δεν γνωρίζω τίποτα από βυζαντινή μουσική και ανέκαθεν θεωρούσα ότι η εκμάθησή της ήταν πολύ πιο δύσκολη από την εκμάθηση αυτής που λέμε κλασική. Απολαμβάνω ωστόσο τους ρυθμούς που ακούω από τον ιερέα και από τους ψάλτες κι ακόμα περισσότερο απολαμβάνω το ίσον που κρατούν αυτοί που βοηθούν όση ώρα διαρκεί η λειτουργία. 
Βάζω μέσα στο μπλέντερ μου γι' αρχή γαλήνη, νημεμία, πραότητα και ηρεμία. Λέξεις συνώνυμες που ωστόσο κάτι διαφορετικό η καθεμιά προσδίδει.
   
   Δεν καταφέρνω ποτέ μου να εστιάσω μέχρι το τέλος σ' αυτά που ακούω μιας και ο αλήτης νους δραπετεύει διαρκώς και δίχως να υπολογίζει τις απεγνωσμένες προσπάθειες της ψυχής να τον κρατήσει μέσα σε πλαίσια όπως κρατά το σώμα το οποίο υπομονετικά και ράθυμα υπακούει.
Κι έτσι μέσα στο μπλέντερ μου προστίθεται η προσπάθεια, το παίδεμα, οι τύψεις και η απόγνωση στο τέλος της ψυχής για το ανυπάκουο μυαλό που συνέχεια ξεγλιστράει. 

   Κοιτώ μόνο μπροστά μου και παρατηρώ αυτούς που βρίσκονται στο οπτικό μου το πεδίο. Δεν βλέπω τι φορούν, δεν με αφορά αυτό. Δεν βλέπω αν με τους διπλανούς συνομιλούν και αν χαζεύουν. Ούτε κι αυτό με αφορά. Κοιτώ μονάχα την στάση που παίρνει διαρκώς το σώμα των ανθρώπων και μου αρέσει να παρατηρώ τα χέρια τους και πως γέρνει το κεφάλι πότε από τη μια πλευρά και πότε από την άλλη. Περισσότερο απ' όλα όμως μου αρέσει να παρατηρώ (όταν μπορώ), τις ρυτίδες του προσώπου που με τα χρόνια σχηματίζονται δίπλα στ' αυτιά. Εύλογα τώρα θα ρωτήσεις άγνωστε αναγνώστη μου, αυτό γιατί το κάνω. Δεν έχω συγκεκριμένη απάντηση να δώσω. 
Δέος και θαυμασμό προσθέτω μες το μπλέντερ μου ωστόσο από την παρατήρηση μου αυτή. Μόνο δέος και θαυμασμό!

   Μετά το τέλος της λειτουργίας, έχω τόσες καλημέρες να ανταλλάξω με τους γείτονες που καμιά φορά σκέφτομαι πως και μόνο αυτό αξίζει τον κόπο να σηκωθώ από το κρεβάτι μου τα πρωινά της Κυριακής.
Τώρα πολλά μαζεμένα τα συναισθήματα που παίρνουν την σειρά τους να μπουν μέσα στο μπλέντερ μου. Είναι πρωτίστως η ευγνωμοσύνη για ... όσες καλημέρες, είναι η χαρά γι' αυτές, το αμοιβαίο ενδιαφέρον και το νοιάξιμο που όλοι το εισπράττουμε καθώς επίσης και η οικειότητα που ο καθένας νιώθει με τους άλλους. Είναι κι άλλα πολλά, όμοια μ' αυτά τα συναισθήματα κι απροσδιόριστα για κάποιο λόγο.


Αποτέλεσμα εικόνας για γιαγιά αναγνωστικό εικόνες


   Σήμερα έκλεψε ματιά και σκέψη μια υπέροχη εικόνα που και αυτή με την σειρά της έβαλε κι άλλα συναισθήματα στο παράξενο αυτό μπλέντερ μου. Και η εν λόγω εικόνα ήτανε μια γιαγιά όπως αυτές που βγαίνουν από το αναγνωστικό της πρώτης τάξης των δικών μου χρόνων. Ή μάλλον ήταν η τεράστια η αγκαλιά της που χώρεσε τρία μικρά αγγελούδια. Τα εγγονάκια της, τα οποία την κοιτάγανε με δέος μες τα μάτια και της χαϊδεύανε τον κότσο που ΄χε πιασμένα τα κάτασπρα μαλλιά της.
"Πάγωσα" αμέσως την εικόνα και την "ζούμαρα" για να την απολαύσω. Άνοιξα και το μπλέντερ μου για να προσθέσω : 
Ζήλια για το μέγεθος της αγκαλιάς και τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά την γέμιζαν.
Ελπίδα πως όσο θα μεγαλώνουν και τα δικά μου εγγόνια τόσο και η δική μου αγκαλιά θα μεγαλώνει
Αισιοδοξία για το πως όσο θα υπάρχουνε παιδιά σ' αυτόν τον κόσμο θα υπάρχει και αγάπη και πως αυτή δεν πρόκειται ποτέ να εκλείψει απ΄το ανθρώπινο το γένος. 
Ευθυμία βλέποντας τις γκριμάτσες και τα "σπρωξίματα" των παιδιών μην τύχει και βρεθούν έξω από την αγκαλιά και από την θαλπωρή και την ασφάλεια της.
Έμπνευση για να κρατήσω μες το χρόνο αυτήν την όμορφη εικόνα γράφοντας τούτες τις γραμμές, και να θυμάμαι πόσο μικρή ήταν τελικά κάποτε η αγκαλιά μου.

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

δάσκαλε, τι είναι ο κύκλος και γιατί πρέπει να κλείνει;


     Ο γερό Maktoub κάθισε σε έναν βράχο στην έρημο του Γιουκατάν για να ξαποστάσει μαζί με τους φίλους του. Ο Μετράμπ, ο νεότερος της παρέας, σπάζοντας την σιωπή τον ρώτησε, «δάσκαλε τι είναι ο κύκλος και γιατί πρέπει να κλείνει;».
     O Μάγος, πήρε ένα κλαδί που βρήκε κοντά του και επάνω στην άμμο σχημάτισε έναν κύκλο με τις δυο πλευρές του ανοιχτές. “Όλη η ισορροπία στο σύμπαν βασίζεται σε ενεργειακούς κύκλους, που για να είναι σε τροχιά ισορροπίας πρέπει να είναι κλειστοί. Αν για παράδειγμα ένας πλανήτης εκραγεί και σπάσει ο κύκλος, τότε θα καταστρέψει ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα, όπου η σταθερότητά του βασίζεται σε ισορροπημένους ομόκεντρους κύκλους.”
     – Και όταν μιλούν οι άνθρωποι για κύκλους τι εννοούν, ρώτησε η Λάναρ.
      “Οι άνθρωποι είναι μέρος μιας αλυσίδας που αποτελείται από κύκλους, είπε ο Μακτούμπ. Αν κάποιος δεν είναι κλειστός η κοινωνία των φίλων δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά!”
      “Αν δύο άνθρωποι διαπιστώνουν ότι ο ενεργειακός κύκλος δεν είναι κλειστός, πρέπει να τον κλείσουν αμέσως γιατί εκτός του ότι κάνει κακό και στους δύο, κάνει κακό και στο περιβάλλον τους που δεν φταίει σε τίποτα. Το μόνο κακό είναι ότι δεν μπορεί να τον κλείσει μόνο ο ένας, πρέπει να τον κλείσουν και οι δύο μαζί. Ακόμα και αν πονάει. Είναι καλό για όλους και σύντομα θα είναι καλό και για τους δύο.”
      “Παράξενα τα λόγια σου σήμερα γέροντα”, είπε ο Κάζαρ. “Δεν τα καταλαβαίνω…”.
      “Παιδί μου”, είπε ο Μακτούμπ, “οι σχέσεις των ανθρώπων καμιά φορά είναι τόσο περίπλοκες, που δεν τις καταλαβαίνουν ούτε οι ίδιοι. Όταν δεν τις καταλαβαίνουν, πρέπει να μιλούν ανοιχτά και ειλικρινά, ώστε να κλείσουν τον κύκλο.”
     “Αυτό είναι κάτι που δεν το καταλαβαίνεις, αλλά το νιώθεις. Κάνε υπομονή μέχρι να σου συμβεί. Σε όλους συμβαίνει στο ταξίδι της ζωής”. Πήρε και πάλι το κλαδί, στο κουρασμένο δεξί χέρι και έκλεισε τον κύκλο στην άμμο. Τότε στην θέα του κλειστού κύκλου, ένιωσαν όλοι τι εννόησε. Ο κλειστός κύκλος πάντα γαληνεύει.

Maktoub: The pilgrimage of The Mad Man




Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Τι είπα και τι σκέφτηκα

   Σήμερα, (μόλις πριν λίγο), εμπέδωσα τι πάει να πει πως όλα είναι μπούμεραγκ μες τη ζωή και πως ότι κι αν κάνεις πίσω σε ΄σένα και πάλι θα επιστρέψει. 
    Μ' αξίωσε ο Θεός να φανώ κι εγώ χρήσιμη σε κάποιον που έτυχε να έχει την ανάγκη των ανθρώπων. Η αξιοπρέπεια ωστόσο, επέβαλε να κάνει μια κίνηση γιατί αισθάνθηκε άσχημα υποθέτω, και άνοιξε δειλά το πορτοφόλι.
   Σκέφτηκα : "Μη μου το κάνεις εμένανε αυτό. Όχι πως με προσβάλλεις. Όχι πως δεν καταλαβαίνω αυτήν την κίνηση που κάποτε έκανα κι εγώ γιατί ποτέ δε μου άρεσε να νιώθω υποχρεωμένη σ' οποιονδήποτε. Απλά. Μη μου το κάνεις γιατί ξέρω. Ξέρω πως είναι να είσαι στο μηδέν και πολύ πιο κάτω απ' αυτό και να ξεκινάς με όλα τα μειονεκτήματα τα οποία ούτε να υποθέσεις άλλοτε δεν μπορούσες. Ξέρω πως είναι να βρίσκεσαι πιο κάτω από τον πάτο του δικού σου βαρελιού. Και να συνεχίζεις να σκάβεις με τα νύχια σου για να βρεθείς ακόμη παρακάτω απ' όπου ήδη βρίσκεσαι έχοντας φλάμπουρο αυτήν την ρημάδα αξιοπρέπειά σου. "
     Είπα : "Μη. Δεν έχει αξία αυτό για ΄μένανε. Το βλέπεις! Δεν το βλέπεις? Είναι στην αποθήκη μου κι εκεί θα παραμείνει μέχρι ο σκουπιδιάρης να το βρει στον κάδο των αχρήστων." 
Και το εννοούσα.
    Σκέφτηκα : "Θυμάσαι εκείνη την καρέκλα που είδες κάποτε δίπλα σε έναν κάδο σκουπιδιών? Θυμάσαι πόσο πολύ την χρειαζόσουνα μες το άδειο σου το σπίτι γιατί σίγουρα θα σε ξεκούραζε? Ίσως ή μέση σου να μην πονούσε τόσο σήμερα. Και ίσως να ήσουν πιο ευκίνητη και πιο ξεκούραστη απ' ότι τώρα είσαι." 
   Είπα : "Κοίτα. Δεν γίνεσαι εσύ φτωχή, ούτε κι εγώ θα γίνω πλούσια με τα 50, ή 100, ή και 200 ευρώ που θα μου δώσεις".
    Σκέφτηκα : "Θεέ μου! Πόση ανάγκη είχα κι εγώ κάποτε για την πολυτέλεια ενός τέτοιου ψυγείου!!! Πόση ανάγκη είχα για ένα μάτι ηλεκτρικό προκειμένου να φτιάξω μια σούπα μήπως και καταφέρω τον πυρετό μου να καλμάρω? Πόση ανάγκη είχα από μια κουβέρτα για να ζεσταθώ εκείνη τη βραδιά την οποία δεν πρόκειται ποτέ μου να ξεχάσω! Εκείνη τη βραδιά που πάγωνα και ο Μορφέας δεν έλεγε επίσκεψη να κάνει στο σπιτικό που από το τίποτα προσπάθησα να στήσω... ΄Πόση ανάγκη είχα από μια αγκαλιά, από μία μοναχά κουβέντα, από ένα "μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ για σένα", από ένα "όλα καλά θα πάνε, να το ξέρεις", από, από, από ..." 
    Είπα : "Ξέρω. Δε λέω πως έχεις την ανάγκη μου. Λέω μονάχα πως σαπίζουν όλα αυτά στην αποθήκη μου. Πάρε ό,τι χρειάζεσαι και μη διστάζεις.."
    Σκέφτηκα : "Θεέ μου!!! Πόσες φορές την ημέρα θα πρέπει να σου λέω ευχαριστώ? Τι πρέπει τάχα να κάνω για να ξεπληρώσω??? "'