Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Μοναχικά ταξίδια




    Διάβαζα πρόσφατα ένα άρθρο για τα μοναχικά ταξίδια και τις εμπειρίες που προσφέρουν. Μεταξύ άλλων έγγραφε : «οι άνθρωποι που έχουν τολμήσει να ταξιδέψουν μόνοι τους μια φορά, το επαναλαμβάνουν συνέχεια. Και ο λόγος είναι ότι το μοναχικό ταξίδι είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία την οποία δεν μπορεί κανείς εύκολα να την κατανοήσει αν δεν την βιώσει».
   Ταξίδεψα πολύ στη ζωή μου. Βέβαια το πολύ, όσον αφορά τα ταξίδια, δεν σημαίνει ποτέ πως είναι και αρκετό. Τα ταξίδια είναι ότι στ' αλήθεια κάνουμε κτήμα μας. Ότι πραγματικά μας ανήκει. Είναι το καλύτερο δώρο που προσφέρουμε στον εαυτό μας και που ποτέ δεν θα μοιάζει παλιακό και φθαρμένο. Όσα χρόνια κι αν περάσουν. Χώρια που υπάρχει και η εγγύηση πως το δώρο αυτό δεν πρόκειται ποτέ να κλαπεί από οποιονδήποτε "ληστή".
   Ταξίδευα με φίλους, με την οικογένεια, με πολιτιστικούς συλλόγους, ακόμη και με συλλόγους γονέων και κηδεμόνων των σχολείων των παιδιών μου για τις όποιες ανάγκες προέκυπταν. Κάθε ταξίδι και μια ξεχωριστή ανεπανάληπτη εμπειρία.
   Κάποτε όμως, σε ένα σταυροδρόμι, η ζωή μου εκσφενδονίστηκε σε άγνωστη και απότομη στροφή. Κράτησα γερά το τιμόνι και βούτηξα σ' έναν γκρεμό. Ακόμη δεν έχω καταλάβει με ποιον τρόπο άλλαξα τροχιά, μα την αλλαγή την ένιωσα πολύ έντονα και με μεγάλη βία. Κλήθηκα τότε να αλλάξω και τον τρόπο ζωής στον οποίο είχα μάθει από τα μικράτα μου να ζω. Σε όλα προσαρμόστηκα. Άλλες φορές με ευκολία κι άλλες πολύ δύσκολα. Πολύ δύσκολα... Με εκείνο που δεν κατάφερα να συμβιβαστώ ήταν τα ταξίδια που θα έπρεπε να μάθω να χάνω γιατί είχα μόνο δύο επιλογές. Ή να καθηλωθώ στην πόλη μου ψάχνοντας σαν φτωχός συγγενής παρέα για ν’ αποδράσω, πράγμα το οποίο η αξιοπρέπειά μου δεν μου το επέτρεπε, ή να τολμήσω ένα ταξίδι μοναχή μου. 
     Παρακολουθούσα τον εαυτό μου την πρώτη εκείνη δύσκολη χρονιά, να ζει μέσα στην θλίψη και στη μιζέρια της καθήλωσης. Γιατί φοβήθηκα. Φοβήθηκα τον οίκτο που θα προκαλούσε η εικόνα μιας μοναχικής γυναίκας αν τολμούσα να πάω κάπου μόνη μου. Ξέρετε? Στο παρελθόν κι εγώ έτσι με οίκτο κοίταγα τα μοναχικά άτομα. Ζώντας και μεγαλώνοντας σε μια επαρχιακή πόλη, στην θαλπωρή ενός περιβάλλοντος το οποίο απαρτούσαν πάντα αγαπημένα πρόσωπα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, είχα την αίσθηση πως η μοναξιά και η μοναχικότητα είναι συνώνυμες λέξεις. Κι έτσι έμαθα, χωρίς κανείς να μου το διδάξει, να λυπάμαι τα μοναχικά άτομα. Στα μάτια μου οι μοναχικοί άνθρωποι φάνταζαν σαν γράμματα από μια ξεχασμένη αλφάβητο στο περιθώριο μιας σελίδας πυκνογραμμένης με άλλα γράμματα παγκοσμίως αναγνωρίσιμα. Φοβήθηκα λοιπόν και δεν τόλμησα να ομολογήσω στον εαυτό μου αυτόν τον φόβο μου. Προτίμησα να κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου. Τον έβαλα απέναντί μου και του εξήγησα πως τα οικονομικά δεν επέτρεπαν τέτοιου είδους πολυτέλειες. Ήταν αλήθεια. Εν μέρει. Γιατί μπορείς να στερηθείς πάρα πολλά από την καθημερινότητά σου προκειμένου να κερδίσεις ένα ταξίδι.
    Την επόμενη χρονιά, κουρασμένη πνευματικά, ψυχικά και σωματικά, αποφάσισα πως έπρεπε να κάνω την υπέρβασή μου. Έπρεπε να φύγω. Κι έφυγα. Μπήκε στο σακ βουαγιάζ όμως κρυφά και ο φόβος μου. Εντάξει. Δεν θα πω πως πέρασα και τέλεια μόλις τον αντιλήφθηκα. Αντί για το άγνωστο όπου ετοιμαζόμουν για να πάω, προτίμησα να δραπετεύσω σ' ένα όμορφο νησί κοντά στην πόλη μου. Νοίκιασα ένα δωματιάκι στου οποίου το μπαλκόνι έσκαγε το κύμα για να αποφύγω τις μετακινήσεις και είχα για ασπίδα μου ένα πολύ φιλικό ζευγάρι που περνούσε τα καλοκαίρια του στο διπλανό χωριό όπου έχτισε ένα σπίτι. Όταν δεν τρώγαμε παρέα, κλεινόμουν μέσα στο δωμάτιο και τσιμπολογούσα ότι πρόχειρο κατάφερνα να βγω στα γρήγορα και να ψωνίσω. 
     Την μεθεπόμενη χρονιά, τρίτη δηλαδή στη σειρά, με παρότρυνση των κοριτσιών μου ξεθάρρεψα. Ζήτησα την άδειά μου για πρώτη φορά στη ζωή μου από τα μέσα Σεπτέμβρη και μετά!!! Πάντα το ήθελα αυτό μα δεν μου ήταν εφικτό!!! Δεν δεσμευόμουν όμως πλέον από τα σχολεία των παιδιών, ούτε και από ημερομηνίες που θα έπρεπε η άδειά μου να συμπέσει με κάποια άλλη άδεια. 
    Προορισμός μου ήταν τα «πάτρια εδάφη» που ποτέ δεν επισκέφτηκα. Μετακινήθηκα με λεωφορεία, καράβι, ταξί κι επιτέλους έφτασα. Πρώτη ημέρα και ένιωθα μουδιασμένη μα και πολύ χαρούμενη. Μπάνιο στη θάλασσα, απομακρυσμένη από τον κόσμο, φαγητό στο δωμάτιο. Το απόγευμα ξεμύτισα για μια βόλτα. Περπατούσα με σχεδόν σκυφτό το κεφάλι μην τύχει και προκαλέσω βλέμματα. Μην τύχει και με λυπηθούν. Ωστόσο μέσα μου πετούσα!!! Ένιωθα την απόλυτη ευτυχία!!!
   Τα βήματά μου κάποια στιγμή με έφεραν στο ιστορικό θέατρο «Απόλλων». Το ερωτεύτηκα από την πρώτη ματιά!!! Όπως και το νησί. Βλέποντας πως είχε μεγάλη κίνηση έξω από το θέατρο, κάθισα κι εγώ στην ουρά να κόψω εισιτήριο για να να μπω μέσα. Ότι και να είχε με ενδιέφερε. Αρκεί να μην κλεινόμουν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μιας και η νυχτερινή ζωή δεν ήταν επιλογή διασκέδασης για ΄μένα. Προς έκπληξή μου, μου είπαν πως η είσοδος ήταν ελεύθερη. Η απάντηση στην ερώτησή μου "γιατί?" με χαροποίησε ιδιαίτερα. Ξεκινούσε μου είπαν το "animasyros" ένα διεθνές φεστιβάλ + αγοράς κινούμενων σχεδίων που διοργανώνει η Σύρος και είναι το μεγαλύτερο στο είδος του φεστιβάλ στην Ελλάδα. Βρίσκεται επίσης και μέσα στα είκοσι πρώτα φεστιβάλ στο είδος του διεθνώς. Και επομένως όλες οι εκδηλώσεις γύρω από αυτό, είχαν δωρεάν είσοδο και θα λάμβαναν χώρα στο ιστορικό θέατρο Απόλλων, στο Πνευματικό Κέντρο της Ερμούπολης, στην μεγαλόπρεπη και επιβλητική Πλατεία Μιαούλη καθώς επίσης και στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κάτι αντίστοιχο σκέφτηκα και με το φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της πόλης μου!!! Τα απογεύματά μου επομένως και τα βράδια μου όλες αυτές τις ημέρες που θα διαρκούσε το φεστιβάλ τα είχα "κλείσει" με τον καλύτερο τρόπο!!! Αναπάντεχο δώρο που μου χάρισε η θεά τύχη!!! 
    Το πρωινό της άλλης ημέρας με βρήκε πολύ αισιόδοξη στο Δημαρχείο. Ήθελα από εκεί να ξεκινήσω να γνωρίζω το νησί. Αν και δεν είχαν προγραμματισμένη ξενάγηση, οι υπάλληλοι ευγενέστατοι, πρόθυμοι και φιλόξενοι με έναν αξιέπαινο τρόπο, μου έδειξαν ότι ήταν να μου δείξουν. Την δε αίθουσα συνεδριάσεων για την οποία πήγα, την είχαν κλειδωμένη και απ' ότι μου ανακοίνωσαν άνοιγε μόνον για ξεναγήσεις σε τουριστικά γκρουπάκια. Την άνοιξαν ωστόσο και μου επέτρεψαν να την θαυμάσω για όσο χρονικό διάστημα χρειαζόμουν χωρίς να δυσανασχετήσουν καθόλου. Φεύγοντας δε, μου έδωσαν κι έναν φάκελο από αυτούς που δίνουν σε όλους τους τουρίστες με διάφορα έντυπα μέσα. Μεταξύ των εντύπων, υπήρχε ένας χάρτης και ένας οδηγός με αξιοθέατα της Σύρου τα οποία ένας επισκέπτης θα έπρεπε οπωσδήποτε να επισκεφτεί και να δει.
     Κι έτσι, από εκείνη την στιγμή, άρχισε ουσιαστικά μία ξενάγηση μοναδική, με ξεναγό και αποδέκτη συγχρόνως της ξενάγησης, ΕΜΕΝΑ!!!
    Πήρα το πρώτο λεωφορείο που βρέθηκε μπροστά μου. Δεν ήξερα που πήγαινε μα διόλου δεν με ενδιέφερε. Στη διαδρομή παρακάλεσα τον οδηγό να κάνει στάση και να με αφήσει σε μια όμορφη παραλία που μου έκανε ένα δυνατό «κλικ». Μετά το μπάνιο μου και αφού στέγνωσα, ξεκίνησα για το πρώτο χωριό που έβλεπα στο χάρτη. Flat παπούτσια, σακίδιο στον ώμο, ένα λίτρο νερό στο χέρι και ... δρόμος. Περπατούσα μα δεν το ένιωθα. Περισσότερο ένιωθα πως πετούσα! Θεέ μου τι υπέροχη αίσθηση!!! Για πρώτη φορά στη ζωή μου ήμουν σε θέση να διαμορφώσω όπως ακριβώς ήθελα εγώ το πρόγραμμα των διακοπών μου!!!
      Στάση στο πρώτο χωριό που βρέθηκε στο δρόμο μου. Καφές σε καφενείο με παππούδες και συζήτηση μαζί τους. Λίγο πιο εκεί ένα ταβερνάκι δίπλα στο κύμα με καλούσε να γευτώ το φρέσκο ψάρι και να ξεδιψάσω με μια παγωμένη μπίρα. Μετά, σακίδιο στον ώμο, νερό στο χέρι και περπάτημα με οδηγό τον χάρτη μου. Στάση στο επόμενο χωριό για μπάνιο. Μετά και πάλι σακίδιο στον ώμο, νερό στο χέρι, περπάτημα και τέλος ένα λεωφορείο από μία στάση που υπήρχε στο δρόμο μου για την επιστροφή μου στην Ερμούπολη μιας και το απόγευμα κόντευε να περάσει. Ξεκούραση, βόλτα στα μαγαζιά, παρούσα στα δρώμενα, παρούσα στο θέατρο για συναυλίες ή προβολές. Παρούσα στην ΖΩΗ!!! Αργά επιστροφή στο ξενοδοχείο για ύπνο. Το επόμενο πρωί, flat παπούτσι, σακίδιο στον ώμο, νερό στο ένα χέρι, χάρτης στο άλλο, στάση λεωφορείου με προορισμό το τελευταίο χωριό στο οποίο την προηγούμενη ημέρα κατάφερα να φτάσω. Μπάνιο, σακίδιο, νερό, περπάτημα, προορισμός σύμφωνα με τον χάρτη, καφές, σακίδιο, νερό, περπάτημα, προορισμός και πάλι, μπάνιο, καφές, φρέσκο ψάρι, μπίρα, σακίδιο, νερό, χάρτης, δρόμος, λεωφορείο, δρόμος, δρόμος, δρόμος …
     Δέκα ημέρες πέρασα έτσι στη Σύρο. Γνώρισα ανθρώπους που σε άλλη περίπτωση δεν θα τους γνώριζα. Ήπια καφέ με γιαγιάδες έξω από την αυλόπορτά τους. Συνέφαγα με ένα ζευγάρι στο οποίο κάτι ρώτησα για την ταβέρνα όπου βρεθήκαμε και με προσκάλεσαν στο τραπέζι τους. Γνώρισα κάποιον που είχε σχέση με το Φεστιβάλ μιας και ήμουν μόνιμος θαμώνας καθημερινά στο θέατρο. Προσφέρθηκε μάλιστα και για καθημερινή ξενάγηση την οποία προσφορά διακριτικά απέρριψα μιας και το αίσθημα τούτης της πρωτόγνωρης εμπειρίας με είχε συνεπάρει!!! Μίλησα με οδηγούς λεωφορείων οι οποίοι μου έλεγαν χρήσιμα πράγματα στη διαδρομή και μου υποδείκνυαν που να κατέβω και τι ακριβώς να ψάξω για να δω. Δεν άφησα Μουσείο και αξιοθέατο που να μην το επισκεφτώ! Το κυριότερο : Δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή πλήξης, και την μοναχικότητά μου την απολάμβανα λες και ήταν ότι πιο γευστικό είχα δοκιμάσει ποτέ στη ζωή μου. Αφού τελείωσε μετά από μέρες το φεστιβάλ, τα απογεύματά μου τα περνούσα περπατώντας από τον έναν λόφο στον άλλον. Από την Ορθόδοξη εκκλησία της Αναστάσεως, του ενός λόφου στον Καθολικό ναό του Σαν Τζώρτζη του απέναντι λόφου. Πάντα από διαφορετικά σοκάκια! Πάντα από διαφορετικούς δρόμους. Όταν δε ένιωθα την έλλειψη της παρέας δεν είχα παρά να ρωτήσω κάτι άσχετο έναν ντόπιο και οι πόρτες άνοιγαν διάπλατα για καφεδάκι και νοερά ταξίδια στη Σύρο του χθες!!! 
    Πάντα ζήλευα τους τουρίστες που έβλεπα στις διακοπές μου να περπατούν με τα σακίδιά τους και να γνωρίζουν με την περπατησιά τους τους τόπους που επισκεπτόμουν. Εγώ πάντοτε προσπερνούσα τα άγνωστα τοπία όπου βρισκόμουν έτσι άχρωμα, άχαρα και βιαστικά κοιτάζοντάς τα μέσα από το αυτοκίνητό μου. 
      Το ταξίδι που εγώ ονειρευόμουν ήταν κάτι που δεν τολμούσα να το ζητήσω από κανέναν γιατί ήξερα πολύ καλά την απάντηση και την αποδοκιμασία. 
      Δεν έχω κάνει πολλά ταξίδια μόνη μου από τότε. Δεν έτυχε. Μα με την πρώτη ευκαιρία τα αποζητώ και τα πραγματοποιώ δίχως ενδοιασμούς και δίχως προκαταλήψεις. Αυτή η απόδραση στη Σύρο μου άλλαξε για πάντα το πλάνο στο άλλοτε στενό μυαλό μου. Ήταν μια καθοριστική εμπειρία την οποία αξιοποίησα κατάλληλα για την μετέπειτα στάση ζωής που υιοθέτησα. 
     Τώρα πια ξέρω πως οι άνθρωποι δεν με κοιτούν με θλίψη και οίκτο αν ταξιδέψω μόνη μου. Είμαι μια άγνωστη μέσα σε αγνώστους. Κι όπως σε ΄μένα είναι αδιάφοροι οι ξένοι, έτσι κι εγώ απαρατήρητη και αδιάφορα περνώ από δίπλα τους δίχως να με αντιλαμβάνονται. Δίχως καν να με βλέπουν. 
     Τώρα πια ξέρω πως η υλοποίηση των επιθυμιών μου, των ονείρων μου και των αναγκών μου δεν εξαρτάται από κανέναν παρά μονάχα από εμένα.  
       Τώρα πια ξέρω πως η ελευθερία είναι ένα πουλί που ζει μέσα στο ασφαλές κλουβί του νου μου, του οποίου ωστόσο η πόρτα είναι πάντα διάπλατα ανοικτή. Και ποτέ, μα ποτέ δεν κλείνει... 


8 σχόλια:

  1. Αχ! αγαπημένη μου Ζωή, τι όμορφα και τρυφερά με πήρες απ΄το χεράκι και με ξενάγησες-ταξίδεψες σ' ένα πολύ σημαντικό μέρος της ζωής σου!
    Τώρα όμως πρέπει να σου γράψω το εξής:
    Δεν αισθάνθηκα ποτέ την ανάγκη να πάω κάπου μόνη και αυτό ίσως γιατί έχω ζήσει από μωρό και μόνη για πολλά χρόνια σε τρεις τόσο διαφορετικές χώρες, (Γαλλία, Τουρκία, Ελλάδα!)ίσως γιατί με τους γονείς μου και στη συνέχεια με τον άνδρα μου, γυρίσαμε σχεδόν όλο τον πλανήτη ή μήπως γιατί μέσα μου, "είμαι καλά" με τον εαυτό μου και ας έχω περάσει όπως ξέρεις από μεγάλα ζόρια... Έτσι το να πάω οπουδήποτε αλλού δεν μιλάει καθόλου στη καρδιά μου...
    Νομίζω πως όταν ανακαλύπτει κανείς ότι μέσα του βρίσκονται τα πάντα, αλλάζουν και οι επιθυμίες του, αλλά οι ανάγκες παραμένουν και πρώτη, έρχεται η ανάγκη για Αγάπη! ;-)

    Εύχομαι να τα "έχεις" πάντα καλά με τον εαυτό σου και να συνεχίσεις με επίγνωση ν' ακούς τη καρδιά σου, γιατί εκεί βρίσκεται όλη η ομορφιά!

    Με ζεστή αγκαλιά σε αφήνω και πάω να "φτυαρίσω" το χιόνι! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ! Αγαπημένη μου Στεφανία,
      Δεν έφυγα από την πόλη μου για σπουδές. Δεν αναγκάστηκα ποτέ να μείνω μόνη μου μέχρι τα 44 μου χρόνια. Ούτε και ένιωσα ποτέ τέτοια ανάγκη. Τα ταξίδια για ΄μένα και για τους συνταξιδιώτες της ζωής μου (φίλους, γονείς, σύντροφο) γινόντουσαν για τη χαρά της γνωριμίας ενός άλλου τόπου, άλλης κουλτούρας, καθώς επίσης και για δραπέτευση από την καθημερινότητα, από τα τετριμμένα, από την κούραση. Έτσι είχα μάθει να ζω. Μέσα σε αγκαλιές αγαπημένων προσώπων που μου πρόσφεραν όλα όσα χρειαζόμουν και είχα ανάγκη.
      Αν πρόσεξες προς το τέλος γράφω πως "δεν έχω κάνει πολλά ταξίδια μόνη μου από τότε. Δεν χρειάστηκε." Έχω βέβαια μια «τάση φυγής» και συχνά κάνω λόγο γι’ αυτόν τον περιβόητο τον δρόμο που δεν έχει τέλος, μα το λέω μεταφορικά γιατί αναφέρομαι στο δρόμο αυτόν του μυαλού. Μου αρέσει να αφήνω το μυαλό μου να φεύγει συνέχεια μα σκέψεις που αφορούν τα καθημερινά δεν του επιτρέπουν να πάρει αυτόν τον δρόμο…
      Είμαι πλήρης. Έβαλα ένα στοίχημα πολύ μεγάλο με τον εαυτό μου και το κέρδισα. Δεν ξέρω τι καταλαβαίνεις από αυτό που λέω μα δεν έχει σημασία. Τώρα απλά αποκρυπτογραφώ αυτά νιώθω, αυτά που θέλω, αυτά που έχω ανάγκη και είμαι πολύ ευτυχής γι’ αυτό.
      Σου εύχομαι καλή ευκολία στα δύσκολα "φτυαρίσματα" και σε ότι ζημιές το χιόνι προκαλεί!!!
      Και από ΄μένα μια ζεστή αγκαλιά από μια παγωμένη πόλη!!! <3

      Διαγραφή
  2. Καλή Χρονιά να σου ευχηθώ Ζωή!!! Τι να πρωτογράψω για την κατάθεση ψυχής σου !! Να σου πω ότι μέσα από τα λόγια σου βλέπω τον εαυτό μου !!! Ναι ναι !!
    Εχω ζήσει σε τρεις χώρες και εγώ όπως η Στεφανία !! Στη Βενεζουέλα που γεννήθηκα , την Αμερική που σπούδασα και τώρα εδώ στην Ελλάδα !!! Το αναπάντεχο που γκρεμίστηκαν τα πάν δουλειά !!,τα με ξερίζωσε από χώρα ,δουλειά, φίλους .Είκοσι χρόνια κράτησε η θύελλα , η αντάρα και οι διαρκείς ανατροπές !!Και τώρα έρχομαι να σε συναντήσω στο πρώτο μου μοναχικό ταξίδι το καλοκαίρι σε νησί στην Κρήτη !!Δεν θα σου πω ότι το απόλαυσα όπως εσύ περιγράφεις αλλά τουλάχιστον έγινε η αρχή να νικήσω το φόβο μου , να γνωρίσω ανθρώπους , να νιώσω ελεύθερη !!
    Ελεύθερες πρέπει να είναι οι ψυχές μας καλή μου , θέλει τόλμη και περισσότερο το λέω για να το ακούσω εγώ !!! Μια μεγάλη αγκαλιά για όσα μοιράστηκες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλή Χρονιά και σε ΄σένα nikol !!!
    Χαίρομαι πολύ που έχεις βιώσει την εμπειρία του μοναχικού ταξιδιού και μπορείς να καταλάβεις ακριβώς τι εννοώ. Γιατί όπως αντέγραψα και στην αρχή από το κείμενο που διάβασα «…είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία την οποία δεν μπορεί κανείς εύκολα να την κατανοήσει αν δεν την βιώσει». Δεν ξέρω και δεν με αφορά τι πιστεύει ο κάθε αναγνώστης που έτυχε να διαβάσει τη συγκεκριμένη ανάρτηση σχετικά με το θέμα. Μα θέλει τόλμη ένα τέτοιο βήμα και νιώθω ευτυχής που τόλμησα! Κι ας μην το κατανοούν αυτό οι περισσότεροι.
    Ελεύθερες θα πρέπει να είναι οι ψυχές μας nikol μου!!!
    Ελεύθερες και να περπατούν με ψηλά το κεφάλι και ψηλά τη σημαία των αξιών που διδαχτήκαμε!!!
    Η αγκαλιά σου μου ζέστανε την ψυχή μου, την ανταποδίδω με την ίδια θέρμη!!!

    Υ.Γ. Σου στέλνω το λινκ. Είμαι σίγουρη πως θα ταυτιστείς σε όλα …

    http://www.thessalonikiartsandculture.gr/life/aytoveltiwsi/monaxiko-taksidi-11-logoi-pou-aksizei-na-to-kanete#.WHK6URuLTIV

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διάβασα το άρθρο που μου πρότεινες και σε διαβεβαιώ ότι συμφωνώ σε όλα μα κυρίως ΄΄τα μοναχικά ταξίδια είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία΄΄
      Και υπόσχομαι σε μένα ότι δεν θα πάρω τον φόβο στις αποσκευές μου την επόμενη φορά !!! Σε ευχαριστώ πολύ!! Καλό ξημέρωμα

      Διαγραφή
    2. Χαίρομαι πολύ nikol!
      Ήμουν βέβαιη πως θα συμφωνούσες γιατί το επιδίωξες το μοναχικό ταξίδι και ξέρεις...
      Παγωμένη η πόλη μου μα η αγκαλιά που σου στέλνω ζεστή!!!
      Εγώ σ' ευχαριστώ!!! Πολύ!!! :)

      Διαγραφή
  4. Αφέθηκα στο ταξίδι σου σε ένα λατρεμένο μέρος. Και το έζησα και εγώ μαζί σου.
    Όμως Ζωή οφείλω να καταθέσω τη δική μου γνώμη. Οχι δεν μπορώ να ταξιδέψω μόνος.....! με τίποτα....! πες το όπως θέλεις αλλά δεν μπορώ.
    Πολλές καλησπέρες εκεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σεβαστό φίλε Γιάννη!!!
      Άλλωστε δεν συντρέχει και λόγος για να κάνεις ένα μοναχικό ταξίδι. Έχεις την σύντροφό σου και αυτό ακυρώνει τα μοναχικά ταξίδια για ΄σένα.
      Εγώ μιλώ για τα άτομα εκείνα που επιλέγουν μοναχικά να πορεύονται στη ζωή τους.
      Απόλαυσε την συντροφιά σου όσο πιο πολύ μπορείς φίλε Γιάννη, είτε σε πραγματικά, είτε σε νοερά ταξίδια που θα διαλέξετε οι δυο σας!!!
      Πολλές καληνύχτες!!! Μια και δέκα είναι εδώ :)

      Διαγραφή