Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Μαθαίνω.


    Με μια αντιγραφή ενός ακόμα κειμένου που με άγγιξε πολύ, θα δώσω τις δικές μου ευχές για το νέο έτος στα πρόθυρα του οποίου βρισκόμαστε. 
    Δεν έχω φτάσει ακόμη στο σημείο που θα μπορούσα να πω ότι τα έχω μάθει όλα όσα αναγράφονται παρακάτω, τα περισσότερα από αυτά, ίσως, ΝΑΙ. 
   Όσο όμως ζω, θα συνεχίζω να μαθαίνω και να ψάχνω συνέχεια για το ουσιώδες. 

Ειρηνικά και δημιουργικά να κυλήσει η χρονιά σου 
άγνωστε αναγνώστη μου!!!


   "Θα έπρεπε καλύτερα να προσπαθήσω να πω τι μου έμαθαν οι συναντήσεις, οι αποχωρισμοί, οι ανακαλύψεις, οι εκθαμβωτικές λάμψεις και οι απογοητεύσεις για την ανακάλυψη και την διαμόρφωση του εαυτού μου, και πώς επηρέασαν την πορεία της ζωής μου.
   Έτσι έμαθα ότι η ζωή δεν είναι παρά συναντήσεις και αποχωρισμοί, και ότι είναι στο χέρι μας να τους βιώνουμε αποδεχόμενοι να γίνουμε πιο υπεύθυνοι αντιμετωπίζοντάς τους.
   Έμαθα επίσης ότι, κατά τη διάρκεια μιας ημέρας, υπάρχει πάντα το στοιχείο του απρόβλεπτου και επομένως είναι στο χέρι μου να μάθω να δέχομαι τα απίθανα δώρα ή και τους τις αδικίες που μπορεί να προκύψουν μέσα στην απεραντοσύνη μιας ημέρας.
   Έμαθα φυσικά και να ζω στο παρόν, να πατάω καλά μέσα στη στιγμή, να μην μένω εγκλωβισμένος στο παρελθόν μου, ούτε να αφήνω να με κατακλύζουν οι προβολές ενός υπερβολικά ουτοπικού μέλλοντος.
   Έμαθα μετά από πολύ καιρό να ευχαριστώ, κάθε πρωί, τη Ζωή για την παρουσία της μέσα μου και γύρω μου, για να την τιμώ όποτε μπορώ, να την σέβομαι σε κάθε περίσταση, να την ενεργοποιήσω με τις δυνατότητες και τα όρια που διαθέτω.
   Έμαθα με δυσκολία να αγαπώ τον εαυτό μου, όχι με ναρκισσιστική ούτε με εγωκεντρική αγάπη (παρόλο που ο πειρασμός ήταν μεγάλος) αλλά με αγάπη γεμάτη με καλοσύνη, σεβασμό και ανεκτικότητα.
   Έμαθα μετά από πολλές προσπάθειες και δισταγμούς να σέβομαι τον εαυτό μου, τολμώντας να πω όχι όταν έρχομαι αντιμέτωπος με ζητήματα που δεν ανταποκρίνονται στις δυνατότητές μου και στην ευαισθησία μου.
    Έμαθα με μεγάλο ενθουσιασμό ότι η ομορφιά είναι παντού, στο πέταγμα ενός πουλιού, στην κίνηση ενός παιδιού που πάει να πιάσει μια πεταλούδα που φτερουγίζει ή ακόμα στο χαμόγελο ενός γέροντα που συναντώ στο διάβα μου.
   Έμαθα με υπομονή ότι κανείς δεν γνωρίζει εκ των προτέρων πόσο διαρκεί ένας έρωτας και ότι κάθε ερωτική σχέση είναι μια σχέση με ρίσκο. Και πήρα το ρίσκο.
   Έμαθα με μεγάλη μου έκπληξη ότι ο χρόνος επιταχύνεται με τα χρόνια που περνάνε και ότι είναι σημαντικό να μην προσθέσω χρόνια στη ζωή, αλλά ζωή στα χρόνια.
   Έμαθα, παρά τη θέλησή μου, ότι ήξερα πολλά με το μυαλό μου και λίγα με την καρδιά μου.
  Έμαθα ότι μπορούσα να τολμήσω να ζητήσω, αν ριψοκινδύνευα να παίρνω μια απάντηση όσο αποστερητική και απογοητευτική και να ήταν, ότι μπορούσα να δέχομαι πράγματα, χωρίς να αισθάνομαι υποχρεωμένος να ανταποδώσω, ότι μπορούσα να δίνω χωρίς να εισβάλλω στο χώρο του άλλου και να λέω όχι χωρίς να πληγώνω.
   Έμαθα, χωρίς καν να προσπαθήσω, ότι είχα ανάγκες και ότι δεν έπρεπε να τις συγχέω με τις επιθυμίες μου.
   Έμαθα με ανακούφιση ότι μπορούσα να ξεμάθω όλα τα άχρηστα πράγματα που με μπλόκαραν εδώ και χρόνια.
   Έμαθα με χαρά να φυτεύω δέντρα, είναι το πιο ζωντανό δώρο που μπορώ να κάνω μέχρι να πεθάνω σε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη που φιλοξένησε τους προγόνους μου, και κυρίως τους γονείς μου.
   Έμαθα ήσυχα να δέχομαι τη σιωπή και να διαλογίζομαι για λίγα λεπτά κάθε μέρα ώστε να αφήνω στις δονήσεις του σύμπαντος την δυνατότητα να με φτάνουν και με εξημερώνουν λίγο ακόμα.
   Ναι, έμαθα πολλά στη ζωή μου και όμως ψάχνω ακόμα το ουσιώδες".
Jacques Salomé
Πηγή : http://enallaktikidrasi.com

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Το 19ο Συμπόσιο Ποίησης της "Πυργοδέσποινας" Αριστέας



Άκου

Πες μου!
Ακούς καθόλου τις σιωπές σου?
Τον παφλασμό των ήσυχων κυμάτων όταν η θάλασσα 
παίρνει να γαληνεύει?
Τον ακούς?
Ακούς τον ψίθυρο του ανέμου σε κάθε νηνεμία?
Και το συνηθισμένο το τιτίβισμα που στο δέντρο πεταρίζει?
Το ακούς κι αυτό?
Ακούς το θρόισμα των φύλλων λίγο πριν πέσουνε
στο χώμα που είναι νοτισμένο?
Κι όλης της πλάσης το ανατρίχιασμα κάθε που χάνεται
ο ήλιος?
Το ακούς?

Καθένα από αυτά ξεχωριστά, κι όλα μαζί συνάμα,
αν τα ακούς,
είναι η φωνή του ενός μοναδικού Θεού
που μέσα σε κάθε έμβιο βασιλεύει


Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στο 19ο Συμπόσιο ποίησης της φιλόξενης "Πυργοδέσποινας" αυτής της blog-ο-γειτονιάς :) 
(https://princess-airis.blogspot.gr)
Λέξεις κλειδιά : Θεός-θεά/θεϊκός-ή-ό / θέωση.
    Όλες οι συμμετοχές εδώ : (Ξέρετε. Αντιγραφή και επικόλληση. Και όχι γιατί είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως, μα γιατί βαριέμαι εύκολα μπροστά στις οθόνες και δεν αφιερώνω χρόνο για να μάθω) ;) https://princess-airis.blogspot.gr/2017/12/19o-Symposio-Poiisis-Teleti-lixis.html?spref=fb







19ο Συμπόσιο Ποίησης,

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Γράψε!!!


      Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα κείμενο το οποίο με άγγιξε πολύ για κάποιο λόγο... Είναι της Μαρίας Ξυπολοπούλου, το αλίευσα από το http://antikleidi.com και θέλησα αφενός να το "αποθηκεύσω" στη γωνιά μου για να ανατρέχω σ' αυτό όποτε το χρειάζομαι και αφετέρου  με ένα "φύσημα" να το σκορπίσω λιγάκι παραπέρα...

"Κάποτε στο σχολείο μας ζητούσαν να βρούμε το ύφος του συγγραφέα και δυσκολευόμασταν να καταλάβουμε τι είναι, τι σημαίνει και τι προσδιορίζει αυτή η λέξη, η λέξη ύφος. Μεγαλώνοντας, βρέθηκα αντιμέτωπος με ανθρώπους γνωστούς και άγνωστους, θλιμμένους και χαρούμενους, δυνατούς και αδύναμους, μου πήρε καιρό να καταλάβω ότι το ύφος ήταν αυτό που με έφερνε κοντά σε κάποιους και μακριά από κάποιους άλλους. Ένας κρυμμένος εαυτός βρίσκεται μέσα στις λέξεις. Συναισθήματα, δυναμισμός, πίστη, ελπίδα, νοσταλγία, θλίψη, φαντασία.
Παιχνίδια πίσω από μάσκες, χαμόγελα, βλέμματα και ‘’ θέλω’’. Τα θέλω μου έμαθαν ότι είναι δυνατότερα από τα μπορώ. Το ένα καθορίζει το άλλο και τα δύο μαζί τη ζωή μου. Το ύφος μου είναι η ταυτότητά μου , είναι εγώ. ‘’ Το ύφος είναι ο άνθρωπος’’ ( Buffon).
Πολλές φορές δεν συμπίπτει καν ούτε στα δικά μου κείμενα. Ψάχνω να βρω τον εαυτό μου, όπως τον ψάχνεις και εσύ. Ο καθένας μας διαφέρει γλωσσικά και συναισθηματικά από όλους τους άλλους όπως διαφέρει από τους άλλους ανθρώπους στον χαρακτήρα ή στη μορφή.
Πυκνό. Μεστό. Σύνθετο. Παραστατικό. Οικείο. Καυστικό. Ειρωνικό. Εξομολογητικό. Προτρεπτικό. Παιγνιώδες.
Γράψε, γράψε ότι μπορείς λέξεις, φράσεις , στίχους, ιστορίες μαγικές, μη σταματάς να γράφεις μέχρι να ακουστεί η μελωδία, ναι αυτή η μελωδία που σε ταξιδεύει στο παραμύθι σου, σε εκείνο το παραμύθι που δεν έζησες αλλά που ήθελες να ζήσεις.
Γράψε για εκείνο το χαμόγελο που σου χάρισε, γράψε για το βλέμμα του, όχι μην το ζωγραφίσεις, γράψε, συνέχισε να γράφεις για εκείνο το όνειρο που σαν φάντασμα έχει στοιχειώσει τη σκέψη σου, γράψε για εκείνον τον περαστικό που πέρασε βιαστικά από δίπλα σου δίχως να σε χαιρετήσει, τον είδες όμως, πρόσεξες ότι σκεφτόταν, ίσως ήταν αφηρημένος, χαμένος σε κάποια δική του μαγική κρυφή σκέψη, ίσως απλά να προχωρούσε, αναρωτήθηκες το που πάει, μα ο καθένας έχει τον δικό του προορισμό, το δικό του ταξίδι , το δικό του καταφύγιο, και ο χρόνος; Δεν σκέφτεσαι καθόλου τις ώρες που περνούν η μια μετά την άλλη ; και τη σημασία έχει ο χρόνος; Και η στιγμή ; όχι δεν είναι μια είναι πολλές, σταματάς, τις σκέφτεσαι, αναλογίζεσαι γιατί γράφεις, όμως συνεχίζεις, ξέρεις ότι δεν πρέπει να σταματήσεις, πρέπει να τα γράψεις όλα, να τα νιώσεις όλα, μπορείς; Δεν ξέρεις, ίσως εκείνο το παιδί που συνάντησες μια μέρα να ήξερε, αλλά δεν θα σου πει ποτέ, μόνο θα σου χαμογελάσει, μην του ζητάς να μιλήσει, δεν θα σου απαντήσει ποτέ, και τότε; Τότε τι ; μήπως θα σταματήσεις να γράφεις; Όχι αυτό δεν μπορείς να το κάνεις, δεν γίνεται.
Οι σκέψεις είναι τόσες πολλές, δεν προλαβαίνεις να νιώσεις, ξέρεις όμως τι θέλεις, θέλεις να έρθει, να σε κοιτάξει έστω και για ένα λεπτό, να ρίξει μια γρήγορη ματιά στο χαρτί σου, αλήθεια ένα είναι; Κοίταξε γύρω σου, δεν υπάρχουν άλλα λευκά χαρτιά, όλα έχουν πλέον γεμίσει με λέξεις, με φράσεις, με στίχους και ιστορίες…"

Μαρία Ξυπολοπούλου.

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

Μεγάλο θαύμα σε μικρό μέγεθος.

  
      «Πιστεύω ότι αυτό που δίνουμε στα παιδιά στο σχολικό περιβάλλον -το οποίο αποτελεί ουσιαστικά έναν μικρόκοσμο της ευρύτερης κοινωνίας - είναι ιδιαίτερα σημαντικό πρωτίστως για την κοινωνικοποίησή τους. Στο σχολείο τα παιδιά δημιουργούν ισχυρές φιλίες, μαθαίνουν πώς να εκφράζουν τα συναισθήματά τους και να κοινωνικοποιούν τις ιδέες τους. Ωστόσο, ο παππούς και η γιαγιά διδάσκουν την αξία της οικογένειας και έχουν την ικανότητα να μεταδώσουν την αίσθηση της ασφάλειας και της αγάπης με τέτοιο τρόπο που κανείς άλλος δεν είναι σε θέση να το κάνει».
Ελένη Τσεγρένη, εκπαιδευτικός.



    Πιστεύω πως τα παιδιά (εγγόνια), είναι από μόνα τους το μεγαλύτερο σχολείο στο οποίο θα πρέπει να ευλογηθεί από τον Θεό, κάθε ενήλικας, να φοιτήσει προκειμένου να αγγίξει την κατανόηση για την αξία και το θαύμα της ζωής.
     Σαν γονιός, ο κάθε άνθρωπος, δυσκολεύεται να χαρεί αυτό το υπέροχο ταξίδι που του προσφέρεται με την γέννηση ενός παιδιού. Του παιδιού του. Μετά τον ερχομό του νέου μέλους της οικογένειας, αυτοστιγμής, έχει φορτωθεί με τόσες πολλές ευθύνες και υποχρεώσεις πλην των βασικών, (διαπαιδαγώγηση, μόρφωση κλπ), ώστε αναπόφευκτα χάνει τις στιγμές μαζί του! Ουσιαστικά ενηλικιώνεται το παιδί του δίχως ο ίδιος να αντιληφθεί πως, και πότε πέρασαν τα χρόνια.
     Σαν παππούς/γιαγιά όμως ο άνθρωπος, βιώνει την γέννηση και το μεγάλωμα ενός παιδιού (εγγονού/ής), με έναν πρωτόγνωρο τρόπο που κυριολεκτικά καθημερινά τον εκπλήσσει! Θαρρείς πως ξαφνικά αποκτά μέρα τη μέρα, όλη τη σοφία του κόσμου και θαρρείς πως απελευθερώνεται συγχρόνως και το μικρό παιδί που όλα αυτά τα χρόνια κρυβότανε καλά σε κάποια καταχωνιασμένη γωνιά του αθέατου εσωτερικού του κόσμου.
Συνειδητοποιεί σιγά σιγά λοιπόν ο άνθρωπος, πως έχει το προνόμιο  :
- Να βλέπει κάθε στιγμή που είναι ξύπνιος, το θαύμα της ζωής να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του, από ένα τελείως διαφορετικό πρίσμα απ' ότι μέχρι πρότινος το έβλεπε.
- Να γεμίζει τη ρουτινιασμένη τακτική ζωή του, (άσχετα αν αυτή είναι βουτηγμένη στην πλήρη απραξία ή σε διάφορες δραστηριότητες και χόμπι του), με παιχνίδι και αναπάντεχες σκηνές που προκαλούν αβίαστο γέλιο και περισσή ψυχική ευφορία.
- Να αξιοποιεί τον «άχρονο χρόνο» του παρατηρώντας, με την ωριμότητα πλέον που απλόχερα του πρόσφεραν τα έτη που φορτώθηκαν στην πλάτη του, το κάθε τι, μετατρέποντάς το στη συνέχεια σε μάθημα το οποίο μόνο η ζωή ξέρει να διδάσκει.
- Να διοχετεύει την αγάπη που από φόβο συσσωρεύει μέσα του, σε έναν ξεχωριστό αποδέκτη, το εγγόνι του, στου οποίου το βλέμμα αντικρίζει μονάχα την αγνή αγάπη. Την αγάπη δηλαδή εκείνη που από χρόνια έχει ξεχάσει πως υπάρχει.
- Να «ρουφά» λαίμαργα και αργά συνάμα, τις μοναδικές κι ανεπανάληπτες στιγμές που του χαρίζονται, και να νιώθει δέος κοιτάζοντας το μεγάλο αυτό θαύμα να μεγαλώνει ακόμα πιο πολύ μέσα στα δυο του χέρια.
Γιαγιά Γουή (όπως λέμε, Ζωή), έκπληκτη.



Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Το 18ο Συμπόσιο Ποίησης της "Πυργοδέσποινας" Αριστέας




Τώρα είναι η ώρα

Τ’ ολόδροσο πρόσωπο της νιότης
άλλαξε χρώματα.
Θαρρείς πως μέσα σ’ ένα καλοκαίρι
μέστωσε το μυαλό κι αφέθηκε στον δρόμο
της γνωριμιάς της με την γνώση.
Δεν συνταιριάζει η ωριμότητα μαζί της.
Την παρακολουθεί από απόσταση.
Βλέπει πως η επιλογή της τις ώρες τις κενές,
είναι η αερολογία, η μεγάλη επανάληψη και,
κάποια άχρωμα της ίδιας ηλικίας νιάτα.
Μαθαίνει για την γυμνή κι ανείπωτη αγάπη για τον σκύλο της.
Με της σιωπής τα λόγια της φωνάζει η ωριμότητα :
Καλό ταξίδι «κόρη» μου.
Φυσάει ούριος άνεμος, άπλωσε τα φτερά σου.
Ποτέ δεν θα ΄ναι αργά, μα
τώρα είναι η δική σου, η κατάλληλη η ώρα για το πέταγμά σου…





Ένα «μαζί»

Άλλαξε η εποχή, τα φύλλα πέφτουνε.
Βροχές πολλές κι αέρηδες ψυχροί τυλίγουν τις ζωές μας.
Αποδημούνε τα πουλιά και οι γειτονιές αλλάζουνε
Σιωπούν και ντύνονται αργά τη γύμνια του χειμώνα.

Κοιτώ ψηλά τον ουρανό και βλέπω σχήματα,
που αναζητούν ομαδικά μια πατρίδα μες τη σφαίρα.
Δίχως πυξίδα, πορτολάνο και αποσκευές,
γυρεύουν το «μαζί» ένα βήμα να το πάνε παραπέρα.

Κοιτώ τριγύρω μου στα χαμηλά όπου βρίσκομαι.
Μόνες σκιές εδώ κι εκεί με προσπερνάνε.
Έχουν πατρίδα, θαλπωρή και σπιτικό,
                                δεν μεταναστεύουνε.
Μονάχα ξέρουνε αθέατοι, μέσα από τα σκοτάδια τους, 
για αγάπη με οθόνες και με πλήκτρα να μιλάνε.

Εσείς πουλιά μου ταξιδιάρικα που όλο φεύγετε
Πάρτε κι εμένανε μαζί σας να πετάξω
Δεν έχω ανάγκη απ’ ότι ο ανθρώπινος ο νους μας επινόησε
την πολυπόθητη ευτυχία για ν΄ αδράξω.
...
Ένα «μαζί» μονάχα, στο δικό σας ουρανό γυρεύω.


     Αυτές ήταν οι δικές μου συμμετοχές στο 18ο Συμπόσιο ποίησης της φιλόξενης "Πυργοδέσποινας" αυτής της blog-ο-γειτονιάς :) Λέξεις κλειδιά : γυμνός-ή-ό/γύμνια/γυμνώνω.
    Όλες οι συμμετοχές εδώ : (Ξέρετε. Αντιγραφή και επικόλληση. Και όχι γιατί είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως, μα γιατί βαριέμαι εύκολα μπροστά στις οθόνες και δεν αφιερώνω χρόνο για να μάθω) : 
http://princess-airis.blogspot.gr/2017/10/18o-Symposio-Poiisis-Oi-symmetoxes.html


Σημ. 1.  
Το γεγονός ότι αυτή τη φορά συμμετείχα με δύο δικά μου "κάτι" στο υπέροχο δρώμενο- Συμπόσιο της Αριστέας, δεν έχει να κάνει με τις λέξεις που επέλεξε, ούτε με την "έμπνευση" που είχα, και φυσικά ούτε με τον ελεύθερό μου χρόνο.  Απλά το "Τώρα είναι η ώρα" είχε γραφτεί από ΄μένα πριν από την ανακοίνωση του τελευταίου Συμποσίου και είχε καταχωνιαστεί στα αζήτητα γιατί οι λέξεις που χρησιμοποίησα το κατατάσσουν στο "τι θέλει να πει ο ποιητής" μιας και φωτογραφίζουν συγκεκριμένα πρόσωπα και καταστάσεις τις οποίες δεν είναι σε θέση κανένας να καταλάβει αν δεν του εξηγήσω. Μέσα όμως στις λέξεις αυτές, συμπεριλαμβανόταν και η λέξη "γυμνή" που ζητούσε η Αριστέα, κι έτσι ένιωσα πως αυτό που έγραψα ζητούσε λίγο φως, λίγο αέρα (...) και της το έστειλα.
Η δεύτερη συμμετοχή μου , δηλαδή το "Ένα μαζί", ήταν αυτό που έγραψα καθαρά και μόνο για το Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας. Σκέφτηκα πως αν θέλω να συμμετέχω στο Συμπόσιό της, πρέπει να αφιερώσω χρόνο από το χρόνο μου, μονάχα γι' αυτό.

Σημ. 2.
Διαβάζοντας τις λέξεις που η οργανώτρια του δρώμενου επέλεξε, το μυαλό σίγουρα ανατρέχει σε συμμετοχές ερωτικού περιεχομένου. Οι περισσότεροι όμως συμμετέχοντες, έκαναν την έκπληξη. Πήραν τις λέξεις και έπλεξαν τις ιστορίες τους αποστασιοποιημένοι από τον ερωτισμό στον οποίο παραπέμπουν οι λέξεις αυτές. Αν αναρωτιέσαι άγνωστε  αναγνώστη  μου το γιατί, η απάντηση βρίσκεται σε ένα ποίημα που αυθαίρετα "έκλεψα" από το Συμπόσιο και το παραθέτω εδώ, με την επισήμανση ότι ανήκει σε ένα από τα πολλά που με κέρδισαν και δεν το ψήφισα, δεδομένου ότι η διαδικασία της ψηφοφορίας είναι τυπική και διαθέτει λίγες μόνο επιλογές και βαθμούς.
Έχει τίτλο : "Καθρέφτης" και ανήκει στον/στην bloger melissokomos

Καθρέφτης

Παντού γυμνό
κανείς δεν αντιδρά
συνήθισε το βλέμμα
στης ηδονής το ψέμα.
Όμως αν καμιά φορά
από τα δεσμά λευτερωθεί
κάποια αλήθεια -επίσης γυμνή-
το πλήθος ταράζεται πολύ.
Σαν καθρέφτης εκείνη
δίχως οίκτο αντανακλά
την αβάσταχτη γύμνια 
της κάλπικης ζωής μας.


Ευχές για να περνάτε όμορφα και ποιοτικά τον χρόνο της ζωής σας!!!

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Ένα 24ωρο αϋπνίας και ονείρου

   

    Στη μικρή μου πόλη και στα περίχωρά της, γίνονται συνεχώς δράσεις που ομορφαίνουν την καθ' όλα ποιοτική ζωή μας. Μια τέτοια υπέροχη δράση το τριήμερο που μας πέρασε (13, 14 και 15 Οκτώβρη), έλαβε χώρα στη δασική ενότητα του δάσους Φρακτού, και συγκεκριμένα στο παρθένο δάσος Παρανεστίου, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως διατηρητέο μνημείο της φύσης και είναι το μοναδικό παρθένο δάσος της χώρας όπου ευλογηθήκαμε να ζούμε, καθώς επίσης και το σημαντικότερο του είδους του σε ολόκληρη την Ευρώπη.


        Αντιγράφω από http://www.life-events.gr : "Πρόκειται για μια δράση του Δήμου Παρανεστίου που υποστηρίζεται από την Περιφέρεια Ανατολής Μακεδονίας και Θράκης και την Περιφερειακή Ενότητα της Δράμας, ενώ συνεργάζεται με το Φορέα Διαχείρισης Οροσειράς Ροδόπης. Οι κάτοικοι της περιοχής υποδέχθηκαν με θέρμη όλους τους συμμετέχοντες, ενώ μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας ανήκει και στους εθελοντές, που βρισκόταν παντού και συνέβαλλαν στην ομαλή διεξαγωγή των αγώνων. Με σύμμαχο τον εξαιρετικό καιρό πραγματοποιήθηκε το 11ο Virgin Forest Trail στο πανέμορφο δάσος του Παρανεστίου. "Μαγευτικές" διαδρομές, υπέροχα τοπία και μοναδική φύση συνέθεσαν το σκηνικό αυτής της διοργάνωσης, που όμοιά της δεν υπάρχει. Για το λόγο αυτό βρίσκεται και υψηλά στη λίστα των αθλητών και των φίλων του ορεινού τρεξίματος, κερδίζοντας χρόνο με το χρόνο περισσότερο και φανατικό κοινό".    
  

      "Σήμα κατατεθέν" των εθελοντών και σταθερή αξία, ο σαξοφωνίστας των αγώνων κ. Γεώργιος Αθανασιάδης. Εμψυχώνει με το σαξόφωνό του τους αθλητές και πλημμυρίζει τη φύση με νότες που ανυψώνουν την ψυχή.


        Είμαι κι εγώ λοιπόν σ' αυτήν την 'διοργάνωση - δράση - θεσμό", μια από τους πολλούς εθελοντές που γεύονται πρωτόγνωρη κάθε χρόνο εμπειρία. Και φέτος σκέφτηκα να βγω από την ρουτίνα. Έτσι, αντί για γραμματεία ή "σκούπα" στους αγώνες όπου συνηθίζω να δηλώνω την εθελοντική  συμμετοχή μου, προτίμησα ν' ακολουθήσω ένα φιλικό μου ζευγάρι σε μεγάλο υψόμετρο μέσα στο βουνό και στην καρδιά του υπέροχου αυτού του δάσους που με μεγάλη και ξεχωριστή θέρμη μας φιλοξένησε. Σκοπός μας, να κατασκηνώσουμε εκεί και να μείνουμε ένα 24ωρο, προκειμένου να εμψυχώνουμε τους αθλητές οι οποίοι επέλεξαν να αγωνιστούν στη διαδρομή των 162 χιλιομέτρων (!!!) μέσα στο βουνό, να τους τρατάρουμε λίγο νερό ή έναν καφέ και να παρέχουμε πληροφορίες για την ώρα και για τον επόμενο σταθμό που τους περίμενε.


     Παρέα μας όλο αυτό το 24ωρο εκτός από την αίσθηση της παρουσίας των άγριων ζώων (λύκων, αρκούδων κλπ), ήταν ο ασύρματος πομποδέκτης που δεν σταμάτησε καθόλου να μιλά άλλοτε σε 'μας κι άλλοτε στους εθελοντές των επόμενων ή των προηγούμενων σταθμών, καθώς επίσης και η φωτιά που ανάψαμε και δεν σταματήσαμε να την εφοδιάζουμε για να μην σβήσει ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Κι αυτό για δύο λόγους. Αφενός για να μας ζεσταίνει και να φωτίζει τα πρόσωπά μας και αφετέρου για να κρατά, πόσο μακριά δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω, τις φωνές απ' τα άγρια τα ζώα που ακούγαμε μες το σκοτάδι. 


    Ο πρώτος αθλητής που πέρασε στις 1:30 περίπου τα ξημερώματα, χάρηκε ιδιαίτερα με την παρουσία μας εκεί, όπως κι εμείς με τη δική του, μα δεν σταμάτησε καθόλου. Ανέφερε τον αριθμό με τον οποίο συμμετείχε στον δύσκολο αυτόν αγώνα και χάθηκε μες το σκοτάδι και αυτός φωνάζοντάς μας ένα μεγάλο ευχαριστώ για την ενθάρρυνση. Η δεύτερη παρουσία μια ώρα αργότερα περίπου ήταν για ΄μένα μία μεγάλη έκπληξη! Μια γυναίκα νεαρή, η οποία καθόλου δεν παρέπεμπε στην κοκκινοσκουφίτσα που τριγύρναγε στο δάσος με ένα καλαθάκι. Κρατούσε τα μπατόν γερά στα χέρια της και τα βήματά της που τα οδηγούσε ο φακός κεφαλής, ήταν σταθερά και γρήγορα. Η δε φωνή της γάργαρη και γεμάτη από ζωντάνια! Είχε φορέσει μια ανεπανάληπτη αυτοπεποίθηση και μόλις την αντίκρισα έκανα αμέσως την εξής την σκέψη : "Τρέμε λύκε κακέ και ύπουλε! Και πρόσεξε!!! Για το δικό σου το καλό, μην τύχει και βρεθείς μπροστά της...". Γέμισε το παγουράκι της με νερό, μας χαμογέλασε με ένα πλατύ χαμόγελο, μας είπε ένα ευχαριστώ και όπως ξεκινούσε, αυθόρμητα απάντησα στο ευχαριστώ της με χίλια ευχαριστώ! Αν με ρωτούσε κάποιος γιατί την ευχαρίστησα, θα μου ήταν δύσκολο πολύ με λόγια να του εξηγήσω. Αυτήν την σειρά την κράτησαν μέχρι το τέλος οι δύο αθλητές κι έτσι μ' αυτήν την σειρά ανέβηκαν στο βάθρο και πήραν τα μετάλλιά τους. 


       Μετά από το πέρασμα των δύο αυτών των αθλητών, όλοι οι υπόλοιποι στα μάτια μου ήταν ισάξιοί τους! Ακόμη και ο τελευταίος αθλητής, που πέρασε από το σημείο όπου κατασκηνώσαμε, το μεσημέρι της επόμενης ημέρας γκρινιάζοντας για κάποιες αγελάδες ελεύθερης βοσκής που "του έκοψαν το δρόμο" και τον καθυστέρησαν για ένα ολόκληρο μισάωρο, όπως μας είπε! 


        Όλοι, μα όλοι οι αθλητές ανέβηκαν στο πιο ψηλό βάθρο που ανύψωσα μες το μυαλό μου γι' αυτήν την δύναμη ψυχής που διαθέτουν και γι' αυτά τα στοιχήματα που βάζουν με τον εαυτό τους υπερνικώντας φόβους κι άσχημες συνθήκες για ν' αποδείξουν πως είναι μαχητές σ' αυτό που ονομάζουμε ζωή. Άσχετα αν προσωπικά τέτοιες καταστάσεις τις θεωρώ ακραίες και δεν τις καταλαβαίνω.

       
       Ακούγαμε όλο το 24ωρο απ' τον ασύρματο τον πομποδέκτη διάφορα που ενίσχυσαν την άποψή μου για τα "ακραία" αυτά στοιχήματα που βάζει ο άνθρωπος με τον εαυτό του θέλοντας ν' αποδείξει αυτό που εγώ δεν μπορώ να το κατανοήσω. Όπως ας πούμε για μια νεαρή αθλήτρια που έπαθε αφυδάτωση κι έκανε τέσσερις φορές έμετο αλλά συνέχιζε. Την προσπερνούσαν οι συναθλητές της αφού προηγουμένως προσπαθούσαν να της δώσουν λίγο νερό και ο οργανισμός της δεν το δεχότανε με τίποτα ώσπου στο τέλος ενημερώθηκαν οι εθελοντές και βρέθηκαν κοντά της για να την οδηγήσουν στο κέντρο υγείας όπου την περίμεναν για τις πρώτες βοήθειες. Ή ένας άλλος αθλητής που οδηγήθηκε κι αυτός για πρώτες βοήθειες με ράγισμα στον ώμο του. Προφανώς από πέσιμο λόγω της σκοτεινής βραδιάς που τα εκατομμύρια αστέρια ψηλά στον ουρανό δεν ήταν αρκετά για να φωτίσουν ότι ο φακός κεφαλής δεν φώτιζε στο πέρασμά του. Ή κάποιοι άλλοι αθλητές που αποχώρησαν οικειοθελώς, παραδίδοντας  στους εθελοντές τους αριθμούς με τους οποίους συμμετείχαν στον αγώνα γιατί προφανώς θεώρησαν πως ήταν άσκοπο να προσπαθούν να βγούνε νικητές σ' αυτό το στοίχημα χάνοντας κάτι απ' το πολύτιμο αγαθό της άψογης υγείας τους. Υπήρξε και μια αθλήτρια που έφτασε σε ΄μας κουτσαίνοντας με έναν αυτοσχέδιο επίδεσμο λίγο πιο κάτω από το γόνατο. Όπως μας είπε σε ένα πέσιμό της, ένα κομμάτι ξύλου σφηνώθηκε βαθιά έως το κόκκαλο και βρήκε τη δύναμη να το τραβήξει. Δήλωσε κι αυτή τα απαραίτητα στοιχεία για την καταγραφή της στον κατάλογό μας και κουτσαίνοντας και πάλι, συνέχισε ακάθεκτη προς τον τελικό προορισμό της. Ήταν κι ένας νυσταγμένος που θύμιζε από το τρέκλισμά του κάποιον που μέθυσε πολύ. Με τρεμάμενη φωνή μας είπε πόσο πολύ νύσταζε, μας έδειξε μονάχα τον αριθμό συμμετοχής δίχως άλλη κουβέντα και στραβοπατώντας έφυγε από κοντά μας μα δεν χάθηκε όπως οι υπόλοιποι λίγο πιο κάτω στη στροφή. Το περιορισμένο φως του φακού κεφαλής ήταν για ώρα στο οπτικό πεδίο μας. Το βλέπαμε να κάνει ζικ-ζακ όπως προχώραγε κι έτρεμα στην σκέψη πως λίγο παρακάτω ίσως να γκρεμοτσακιζότανε. Μα τι να πει κανείς μπροστά σε τέτοια θέληση κι επιμονή για τον τελικό προορισμό του? Δεν "σήκωνε" κουβέντα για τυχόν καθυστέρηση ή παραίτησής του από τον αγώνα...!  


         Για όλους αυτούς τους λόγους κι ακόμα περισσότερους, έχτισα μέσα στο μυαλό μου ένα βάθρο. Ανέβασα όλους τους δυνατούς ανθρώπους που βάζουν στόχους με όρια ή και χωρίς όρια για να ανακαλύψουν μέχρι που μπορεί να φτάσει ο εαυτός τους. Προσπαθούν μέσα από την ανυπακοή τους στη ζωή να δείξουν πως είναι υπάκουοι στα θέλω τους και αντλούνε δύναμη από κάτι ανώτερο για να παλέψουν κάθε εμπόδιο που συναντούνε και να φτάσουν ως το τέρμα που αυτοί ορίζουν.




      Κι έφυγα από εκεί όπου βρέθηκα, κουρασμένη απ' το ξενύχτι και την "απραξία" μου. Μα ωστόσο πλούσια πολύ. Πλούσια από εικόνες κι εμπειρίες άγνωστών μου συνανθρώπων. 
       
     ( http://www.life-events.gr/index.php/parousiaseis/2326-sygklonistikoi-oi-agones-sto-paranesti-dramas-vinteo-foto )

Υ.Γ. Στην προτελευταία φωτογραφία αχνοφαίνεται το όρος Παγγαίο και στην τελευταία φωτογραφία φαίνεται, επίσης αχνά, το όρος Φαλακρό. Ξεχωριστές οπτικές γωνίες των τόσο "κοντινών" και οικείων μου βουνών που θα με συνοδεύουν για πολύ καιρό μαζί με όλα όσα έζησα μέσα σε μόνο ένα 24ωρο αϋπνίας και ονείρου.


Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Μαζί


Όταν θα είμαστε μαζί, δεν θα ΄χει σελήνη.
Έτσι είναι αυτοί οι κύκλοι του ασταθή πλανήτη μας.
Θα ΄ναι σκοτάδι και θα έχει εκατομμύρια αστέρια.
Κι εμείς θα ψάχνουμε μαζί, να βρούμε την Άρκτο, τις Πλειάδες, 
την Κόμη της Βερενίκης.
Μόνοι μας.
Εσύ κι εγώ.
Μαζί.
Μονάχα με τους ήχους της ήρεμης νύχτας.
Κανένα τριζόνι, κανένας γρύλος... 
Μονάχα με τα κύματα.
Κι αν πιάσει θύελλα, καταιγίδα...
θα περπατήσουμε μες τη βροχή.
Μαζί.
Γιατί...
πετάει η ψυχή όταν με παρουσίες πλημμυρίζει.




Από αυτά που γράφει η ζωή κι αν τύχει και πέσουνε στα χέρια σου, ζητάς ευγενικά την άδεια να σου επιτρέψουν λιγάκι αν μπορείς να τα "χτενίσεις" έτσι ώστε όταν διαβαστούν ξανά, να παραπέμπουν με λίγη φαντασία, σε ποίηση.
Ο/Η δημιουργός, επιθυμεί να μην αναφερθεί το όνομά του/της.
Σεβαστό! 

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Συνταγή. (Για την τροφή του νου)


Πως να διαβάσεις ένα βιβλίο που έχει γίνει μούσκεμα.



   Το αφήνεις από τα χέρια σου γιατί αργά αλλά σταθερά, το σκοτάδι διαδέχεται το φως της μέρας. 
    Ρουφάς αχόρταγα τους ήχους των κυμάτων που σκάνε στην παραλία λίγο πιο πέρα και των τζιτζικιών που έκαναν κατάλειψη σε ολόκληρη την αυλή,  εικόνες από τον έναστρο ουρανό, και μουρουδιές ανάμεικτες από το ιώδιο της θάλασσας και από τα δέντρα δίπλα σου 
     Μετά από ώρες πλήρους απραξίας και χαλάρωσης, σταδιακά βαραίνουν και τα βλέφαρα κι αφήνεις τον Μορφέα να σε πάρει από το χέρι και να σε οδηγήσει στα ονειρικά του μονοπάτια. Κάπως έτσι το ξεχνάς επάνω στο τραπέζι, μα, δεν πειράζει. Ο αυριανός καφές σου δεν θα ψάχνει την παρέα του. Θα την βρει εκεί υπομονετικά να περιμένει.


   Ο ήχος της βροχής που πέφτει ήπια και η μυρουδιά που αναδύεται απ’ το βρεγμένο χώμα και τα βρεγμένα φύλλα των κυπαρισσιών σε ξυπνά ευχάριστα. Αφουγκράζεσαι για λίγο το σκοτάδι και καταλήγεις στη σκέψη πως ο ήχος απ' τα κύματα υπερισχύει από εκείνον της βροχής. Σβήνεις κατόπιν όλες τις σκέψεις  που σαλεύουν στο κεφάλι σου κι αφήνεσαι να ζήσεις μέσα στο όνειρο.



    Ξάφνου, ένα χέρι αόρατο, έρχεται απρόσκλητο και σε ταρακουνάει απ’ την κατάσταση στην οποία επέτρεψες τον εαυτό σου να βούλιαξει.
Το βιβλίο…!!!
    Πετάς το μαξιλάρι από την αγκαλιά, αφήνεις με βιαστικές κινήσεις το μαλακό σου στρώμα, κατεβαίνεις τη σκάλα δίχως ν’ ανάψεις φώτα απ’ την βιασύνη σου, και κατευθύνεσαι στο τραπέζι όπου το ξέχασες.
    Εντάξει. Είσαι τυχερή. Το πρόλαβες. Ίσα που βράχηκε το εξώφυλλό του. Αισθητικό το θέμα της ζημιάς. Το κακό μικρό είναι κι ευχαριστείς την τύχη σου γι’ αυτό.
    Το παίρνεις χαρούμενη και το αφήνεις στο άλλο τραπέζι της βεράντας. Αυτό που καθόσουν το μεσημέρι κι έχει ένα ξύλινο υπόστεγο από πάνω προκειμένου να προφυλάσσει από τον ήλιο και από την βροχή τις καρέκλες γύρω του και όσους κάθονται πάνω σ’ αυτές. Γυρνάς ήρεμη στο κρεβάτι και ξαναχώνεσαι μέσα στο όνειρο που άφησες πριν λίγο αγχωμένη.


    Το πρωινό που ακολουθεί μπορείς να πεις πως μετατρέπει τ’ όνειρο σε εφιάλτη. Το βρίσκεις εκεί, σ’ εκείνο το άλλο το τραπέζι, το προφυλαγμένο κάτω από το υπόστεγο όμως, κάτι πήγε στραβά. Πολύ στραβά…
Έσταζε όλο το βράδυ το υπόστεγο σε ένα μοναχά σημείο. Μάντεψε τώρα εσύ άγνωστε αναγνώστη μου, σε ποιο…

   Το αγαπημένο, από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίο, ναι, εκείνο που νόμισες πως το προφύλαξες απ’ την βροχή ψες βράδυ, είναι πλέον μούσκεμα.
   Σκέφτεσαι : «Στράγγισμα, στέγνωμα στην απλώστρα με τα μανταλάκια κι ύστερα ... πέταμα». Δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να διαβαστεί επειδή οι 725 του σελίδες σφυχταγκαλιάστηκαν το βράδυ για να προφυλαχτούνε από το σοκ της υγρασίας που υπέστησαν.
   Λυπάσαι πολύ μα, δεν έχει πλέον νόημα. Βάζεις την εσπρεσιέρα στη φωτιά και περιμένεις να πιείς έναν καφέ. Εκείνον της παρηγοριάς…

Και να ΄σου η φαεινή ιδέα!



    Ανάβεις το φούρνο της κουζίνας στους 100 βαθμούς. Στο πρόγραμμα που ψήνει στον αέρα. Βάζεις προσεχτικά το μουσκεμένο σου βιβλίο το οποίο ήδη πιστεύεις ότι πλέον αχρηστεύτηκε. Και λες : "Τι είχα και τι έχασα…"
    Το αφήνεις μέσα για περίπου ένα μισάωρο. Όχι παραπάνω. Μέλημά σου είναι να στεγνώσουν οι ήρωές του κι όχι να ψηθούν.
Μέχρι να πιεις τον καφέ σου τ’ αποτελέσματα θα είναι ορατά.      
    Περιμένεις, μα … ο καφές αργεί πολύ να γίνει. Σου φαίνεται περίεργο γιατί η μυρωδιά του σκέπασε την μυρωδιά των φρεσκοβρεγμένων δέντρων της αυλής, μα ωστόσο ακόμη δεν είναι έτοιμος. Και περιμένεις, περιμένεις…
    Σβήνεις τον φούρνο και τον αφήνεις να κρυώσει. Ακόμη δεν είναι έτοιμος εκείνος ο καφές. Κόκκαλα θα ΄χει...


    Αφού κρυώσει και ο φούρνος κι ενώ ακόμη περιμένεις τον περιβόητο καφέ, βγάζεις το βιβλίο και …
Όχι, όχι, δεν το πασπαλίζεις με άχνη, ούτε και το σκεπάζεις με μία πετσέτα για να πάει η ψυχή του στο χωράφι που έλεγε και η γιαγιά κάθε φορά που έβγαζε την πίτα της από το φούρνο και ήθελε να κρυώσει.
Απλά το φυλλομετράς. Μια – μια τις σελίδες του. Και τις 725 του σελίδες. Μια – μια. Με απαλές κινήσεις και με σεβασμό. Κι αν σου περισσεύει και λίγη αγάπη, βάλτηνε κι αυτήν. Θα δώσει μια ξεχωριστή υφή στα πυκονογραμμένα του φύλλα όταν θα το διαβάζεις.
Έτοιμο!!!
Μόνο που … εκτός από το βάρος του, απέκτησε κι έναν πολύ μεγάλο όγκο. Μα δε βαριέσαι! Είναι για ιδία χρήση και όχι για κέρασμα.
Άκομψη η εμφάνισή του μα, έστω κι έτσι μπορείς πια να το απολαύσεις.
Φρέσκο φρέσκο!!! Της ώρας που λένε!!!



    Κι εκείνος ο καφές που εδώ και μια ώρα περιμένεις? Ε. Δεν πρόκειται ποτέ να γίνει κι ας μοσχομύρισε το σπίτι. Καβουρντίστηκε μέσα στην εσπρεσιέρα και να σου πω γιατί? Επειδή αν το μυαλό σου ήτανε στη θέση του κι όχι στο βρεγμένο σου βιβλίο, θα είχες σκεφτεί πως εκτός απ' τον καφέ, είναι απαραίτητο να βάλεις και … νερό.
   

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Το 17ο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας ΜΑΣ :)



Λέξη ιερή

Σε παρακαλώ!
Αν θέλεις έναν φίλο εξημέρωσέ με…
Είπε η αλεπού στον πρίγκιπα
και υπομονετικά περίμενε.

Σε παρακαλώ!
Αν θες ο δρόμος ο δικός μου να ανταμώσει με το δρόμο σου,
άσε με ελεύθερες ανάσες ν’ ανασαίνω.
Δως μου το χώρο και το χρόνο που χρειάζομαι
και θα σου δώσω ότι μου ζητήσεις.
Ξέρεις?
Δεν χτίζονται οι φιλίες όπως τα κάστρα κάθε καλοκαίρι
σ΄ αμμουδιές.
Βουλιάζουνε οι άνθρωποι μέσα στο νόημα που κρύβεται
πίσω από την ιερή αυτή λέξη.
Περνούν τα χρόνια και η ψυχή δε συμβιβάζεται. 
Έχει επίγνωση και ξέρει τι γυρεύει.

Τι λες?
Πάμε ξανά απ’ την αρχή το δικό μας παραμύθι? 






Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στο υπέροχο δρώμενο της Αριστέας που έγινε πλέον "εθισμός" για ΄μένα. :) Λέξεις κλειδιά : φιλία/φίλος-η / φιλικός  
https://princess-airis.blogspot.gr/2017/08/17-2.html



Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!!! :) 

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Ευχή.


Θα μπορούσε να ήταν μια ανάρτηση χωρίς λόγια. Ίσως να έλεγε περισσότερα από τις μικρές και ασήμαντες σκέψεις μου. 


    
     Την κόλαση ωστόσο την οποία κάθε καλοκαίρι βιώνουν κάποιοι ήρωες σβήνοντας τις φωτιές που καίνε τα δάση μας και όχι μόνο, δεν θα μπορούσα να την προσπεράσω λες και είναι κάποια είδηση που θα έπρεπε να περάσει απαρατήρητη κι έχει επιδέξια γραφτεί με ψιλά γράμματα στις πίσω σελίδες μιας εφημερίδας.
    Ψες βράδυ, αυτήν την κόλαση εγώ την έζησα στον ύπνο μου σαν εφιάλτη που με τάραξε τόσο πολύ, ώστε η ανάγκη μου να βρεθώ ανάμεσα στα δέντρα του δικού μου μικρού δάσους, ήταν πολύ πιο έντονη απ' ότι είναι συνήθως.
    Και κάπως έτσι ξημέρωσε τελικά η σημερινή μου μέρα. Μικρή γεύση παραθέτω με τις φωτογραφίες που ακολουθούν, καθεμιά από τις οποίες δεν καλύπτει παρά μόνον μια "άχρωμη", "άοσμη" και "βουβή" στιγμή αυτής της μαγείας που εγώ βίωσα. Ευχής έργο θα ήταν βέβαια, να μπορούσα μέσα σε κάθε φωτογραφία να κλείσω ότι κεντρίζει τις αισθήσεις και τις σκέψεις μου εκείνες τις ξεχωριστές στιγμές. Μακάρι να μπορούσα να το κάνω αυτό για ΄σένα άγνωστε αναγνώστη μου... 
    Και κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε η σημερινή μου μέρα. Με τη μυρουδιά του φρεσκο-βρεγμένου πεύκου, τα φλύαρα τα τιτιβίσματα των πουλιών και τον έναστρο ουρανό να αλλάζει χρώμα και να γίνεται από σκούρος πιο ανοιχτόχρωμος, κι ακόμη πιο ανοιχτόχρωμος, κι ακόμη λίγο, ώσπου η μέρα διαδέχθηκε αυτήν τη νύχτα που με ταλαιπώρησε πολύ με τον εφιάλτη που ήδη προανέφερα.

    Την έχω ήδη αφήσει την ευχή μου να σκορπίσει με τον άνεμο στο άλλο ηλεκτρονικό μου "σπιτικό". Θα την αφήσω όμως κι εδώ με την ελπίδα να φυσήξει δυνατά κι ακόμη δυνατότερα και να γίνει αυτή η σκορπισμένη ευχή μου, μια σκόνη που θα κατακαθίσει σ' ολόκληρη τη γη.

    Είθε λοιπόν η Παναγιά μας, να μας φυλάει, απ' όσους θέλουνε να μας στερήσουν το ... όποιο "οξυγόνο μας". 

Καλό δεκαπενταύγουστο άγνωστε αναγνώστη μου. Με ανάσες βαθιές οι οποίες θα βοηθούν να φτάσει στα πνευμόνια και στο είναι σου ολόκληρο, καθαρός, φρέσκος "αέρας"!

Σημείωση. Οι δύο πρώτες φωτογραφίες είναι από παλαιότερες χαραυγές. Οι υπόλοιπες φωτογραφίες, είναι σημερινές. Τώρα που τις βλέπω αναρωτιέμαι τι να ΄ναι αυτό που με κάνει να νιώθω τόσο ασφάλεια όταν περιφέρομαι στο βουναλάκι μου μέσα σε τόσο άγρια σκοτάδια.