Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Έτσι απλά


   Και να που μπαίνουμε στην τελική ευθεία. Σε δύο μόλις εβδομάδες θα διπλώνουμε με επιμέλεια τις αναμνήσεις του χρόνου που μας πέρασε για να τις τακτοποιήσουμε στη βαλίτσα που ευλογηθήκαμε εφ' όρου ζωής να κουβαλάμε. Αν φυσικά αυτό που πεπρωμένο τ' ονομάζουμε μας το επιτρέψει, και δεν θελήσει να μας εντάξει στους άτυχους (???) από ένα σημείο της ζωής μας κι ύστερα αφήνοντάς μας δίχως αποσκευές, δίχως μνήμη, δίχως θύμησες (βλ. Alzeimer).  
   Οι μέρες κυλούν με σκαμπανεβάσματα και σύντομα θα φθάσει εκείνο το καθιερωμένο πλέον εδώ και χρόνια βραδάκι, όπου θα ανάψω το τζάκι και θα καλέσω τον εαυτό μου να του τρατάρω ένα ποτήρι κόκκινο γλυκό, ναι, γλυκό κρασί, για να τον γλυκάνω και να τον παροτρύνω να κάνει τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε. Και κοιτάζοντας έτσι άσκοπα τις φλόγες να αλλάζουν διαρκώς μέγεθος και σχήμα, θα "λυθεί" από το γλυκόπιοτο κρασάκι και θα αρχίσει τις απαριθμήσεις, οι οποίες άλλοτε θα με κάνουν εμένα, τον ακροατή του εαυτού μου, να χαμογελώ με εκείνα τα χαμόγελα της ευτυχίας, κι άλλοτε το σχήμα στα χείλη και στα μάτια μου θα αλλάζει. Και θα δροσίζεται το πρόσωπο με τις σταγόνες της δροσιάς που ανανεώνουν την ψυχή κι απορροφούν την κάψα από το πρόσωπο που η ζέστη της φωτιάς αφήνει.
   Κι όταν με το καλό τελειώσει τις απαριθμήσεις του ο εαυτός, θα σκύψω εγώ ο σιωπηλός του θεατής, με τρυφερότητα μέσα βαθιά του για να δω. Και θα τον βοηθήσω να βάλει μια τάξη μες την αταξία των συναισθημάτων του, κι ύστερα θα τον βοηθήσω πάλι να ξεχωρίσει τι πρέπει κρατήσει σαν θησαυρό και τι πρέπει να πετάξει στα σκουπίδια. Να κάνει χώρο δηλαδή για ότι καινούριο η νέα χρονιά θα φέρει. 
   Κι εκεί, στο μισοσκόταδο του δωματίου, το οποίο αχνοφωτίζουν τα Χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια του στολισμένου δέντρου και της τρεμάμενης φωτιάς από το τζάκι, θα κάνω μια μεγάλη αγκαλιά τον εαυτό και θα του υποσχεθώ για μια ακόμη φορά πως θα τον αγαπώ, πως θα τον νοιάζομαι και πως θα τον φροντίζω όσο καλύτερα μπορώ. Για τώρα και για πάντα. 
   Κι αυτός που είμαι σίγουρη πως ξέρει, ότι τα "θα" τα δικά μου και τα "πάντα" τα κρατώ, ήσυχος τότε θα κουρνιάσει στη θαλπωρή που του χαρίζεται από τον χώρο και από τη ζεστή αγκαλιά μου. Κι ανάλαφρος όπως θα νιώθει, θα τον αφήσω να ονειρεύεται και να απολαμβάνει την πολύτιμη στιγμή που του προσφέρω.
   Και, δίχως να νιώθει αχάριστος για ό,τι με κόπο πολύ έχει κερδίσει, δεν θα πάψει να ελπίζει σ' ένα καλύτερο αύριο. Σε ένα όνειρο ή ακόμη, γιατί όχι, σε ένα θαύμα.
Γιατί το δικαιούται και γιατί το αξίζει.

Λοιπόν
Άγνωστοι φίλοι που διαβάζετε,
κι εσείς κορίτσια μου γλυκά που κάποτε θα περάσετε από εδώ,
από καρδιάς σας εύχομαι ετούτες τις γιορτές, μα και όλες τις επόμενες,
οι αγκαλιές που δέχεστε και δίνετε να είναι αληθινές, ζεστές και να κρατούν τις μπαταρίες της ψυχής σας συνέχεια φορτωμένες με αγάπη!!!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ / ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ !!!



Τα ποιήματα στο δρόμο 

Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, 
έξω απ’ τα βιβλία:
αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν
σαν φουγάρα·
που αναβοσβήνουν μες στη νύχτα,
σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια
―όχι αυτά που κρέμονται στα δέντρα της γιορτής,
στη θαλπωρή των δωματίων,
αλλά εκείνα που τονίζουνε την ερημία των σφαχτών στις μωβ βιτρίνες των συνοικιακών κρεοπωλείων.
Τα σακατεμένα και τα μοναχικά, μ’ αρέσουν:
τα ποιήματα-κοπρίτες που περπατούν κουτσαίνοντας
στις σκοτεινές άκρες των λεωφόρων:
αυτά που τ’ αγνοούν οι κριτικοί κι οι εκπαιδευτικοί του Μωραΐτη·
που τα χτυπούν συχνά οι μεθυσμένοι οδηγοί και τα αφήνουν αβοήθητα στο δρόμο.
Και τα ποιήματα-παιδάκια, όμως αγαπώ· αυτά που ενώ δεν έχουν μάθει ακόμη την αλφάβητο,
μπορούν εντούτοις, με δυο λέξεις τους, να σου κολλήσουν την ψυχή στον τοίχο.
Μ’ αρέσουν, πάλι, τα απελπισμένα κι όμως χαμογελαστά:
τα ποιήματα-συνένοχοι·
εκείνα που σου κλείνουνε με νόημα το μάτι.
Που δεν σου πιάνουν την κουβέντα,
δεν σ’ απασχολούν μα συνεχίζουνε το δρόμο τους αδιάφορα:
τα ποιήματα-«δεν πρόκειται να σου ζητήσω τίποτε»·
αυτά που χαιρετούν μόνο και φεύγουν,
όπως μ’ αρέσουνε και τ’ άλλα, τα χαρούμενα,
που προτιμούνε τα παιχνίδια απ’ το μάθημα
καθώς και τα ποιήματα-παππούδες,
γιατί ενώ γνωρίζουνε καλά το μάταιο της ζωής
εντούτοις θέλουν να το ζήσουν.
Δεν αγαπώ καθόλου τα ποιήματα-γεροντοκόρες
που συγυρίζουν, όλη μέρα, τα δωμάτια με τις λέξεις,
ούτε και τα ποιήματα-ταγιέρ, τα καθωσπρέπει.
Δεν αντέχω και τα ψωνάκια:
τα ποιήματα με τα πολλά αποσιωπητικά
ούτε και τ’ άλλα που θεωρούν τη φύση μάνα τους κι όλο τη νοσταλγούν χωμένα πίσω απ’ τα γραφεία.
Σιχαίνομαι αυτά που ονομάζονται συμβολικά,
τα ποιήματα με μήνυμα, τα λεξιλάγνα και τ’ αφασικά·
τα ποιήματα-κυρίες με αλτσχάιμερ.
Ούτε και τις συνθέσεις τις μεγάλες αγαπώ:
τα ποιήματα-Μπεν Χουρ,
αυτούς τους λεκτικούς χειμάρρους που ’ναι γραμμένοι
κυρίως για τους κριτικούς
κι ας παριστάνουν τους ινστρούχτορες που ενδιαφέρονται για το καλό του κόσμου.
Από την άλλη δεν μπορώ και τα διστακτικά:
τα ποιήματα-σαντάλια με καλτσάκι
ούτε και τα ποιήματα-στρατιωτικό αμπέχωνο
και δήθεν Τσε Γκεβάρα, μεσημέρι στη «Λυκόβρυση».
Δεν μου αρέσουν τα σοφά που ’ναι γραμμένα από νέους
ούτε και τα νεανικά που τα ’χουν γράψει γέροι.
Μου γυρίζουν τ’ άντερα τα δήθεν οικολογικά, τα ερωτικά-«καϊμάκι με πολύ σιρόπι»
καθώς κι εκείνα που εκλιπαρούν τη γνώμη του αναγνώστη.
Ούτε και τα δικά μου αγαπώ. Μ’ αρέσουν μόνο εκείνα που μου αντιστάθηκαν:
 αυτά που δεν κατάφερα ποτέ να γράψω.
Γι’ αυτό και τα ποιήματα που ζούνε έξω απ’ τα βιβλία αγαπώ:
εκείνα που ποτέ δε νοιάστηκαν αν μου αρέσουν.
Αυτά που περπατούν αδιάφορα, έξω στο δρόμο,
με τα χέρια στις τσέπες και μ’ έχουνε, έτσι κι αλλιώς, χεσμένο.
Νίκος Χουλιαράς

8 σχόλια:

  1. Ζωή μου καλές γιορτές με υγεία και χαρά σου εύχομαι...και είθε οι γιορτές και οι καθημερινές μας να είναι γεμάτες με ζεστές, αληθινές αγκαλιές, όπως πολύ σωστά έγραψες!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ότι καλύτερο σου εύχομαι Μαράκι μου!!!
      Καλές γιορτές!!!

      Διαγραφή
  2. Ζωή με συγκίνησες.....!
    νάμαι που πέρασα....! νάμαι που το διάβασα ρουφώντας κάθε του λέξη...!
    Νάμαι που εδώ στο δικτυακό σου σπιτικό αφήνω και εγώ στο τσουβαλάκι του χρόνου τις ολόψυχες ευχές μου για Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά.
    Και επειδή είμαι από τους ανθρώπους που τελευταία ψυχολογικά διολισθαίνει σε επίπεδα προς τα κάτω θα κρατήσω σφιχτά αυτό εδώ:

    " Και, δίχως να νιώθει αχάριστος για ό,τι με κόπο πολύ έχει κερδίσει, δεν θα πάψει να ελπίζει σ' ένα καλύτερο αύριο. Σε ένα όνειρο ή ακόμη, γιατί όχι, σε ένα θαύμα.
    Γιατί το δικαιούται και γιατί το αξίζει"

    Το θεωρώ για μένα ένα από τα καλύτερα δώρα.
    Χρόνια Πολλά καλή μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ότι καλύτερο και σε ΄σένα εύχομαι Γιάννη!!!
      Καλές γιορτές!!!

      Διαγραφή
  3. "θα κάνω μια μεγάλη αγκαλιά τον εαυτό και θα του υποσχεθώ για μια ακόμη φορά πως θα τον αγαπώ, πως θα τον νοιάζομαι και πως θα τον φροντίζω όσο καλύτερα μπορώ. Για τώρα και για πάντα"...
    Σ' αυτή την υπέροχη ευχή θα προσθέσω και μια δική μου, να μη πάψεις ποτέ Ζωή μου, να πιστεύεις στον εαυτό σου, γιατί από μέσα μας πηγάζει το φως που θα φωτίσει το δρόμο μας!
    Με πολύ αγάπη, μια ακόμα μεγάλη γιορτινή αγκαλιά και από μένα! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στεφανία μου!!! Ευχές για ότι καλύτερο και για ΄σένα!!!

      Διαγραφή
  4. Ζωή! Τι όμορφες σκέψεις, για μια ακόμη φορά και πόσο ενδιαφέρον κείμενο!
    Έχω κι εγώ αυτές τις στιγμές στο τζάκι... τόσο πολύτιμες!
    Συχνά είμσι αυστηρή με τον εαυτό μου και μου παραπονιέται...

    Καλά Χριστούγεννα! Ο καινούριος χρόνος να έρθει με πολλές όμορφες εκπλήξεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλεξάνδρα μου!!!
      ...
      Ότι καλύτερο στη ζωή σου η ευχή μου!!!

      Διαγραφή