Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

...κι οι ψυχές, δεν έχουν περίγραμμα. Θυμάσαι?


"...
Και σου ΄μαθα να ζωγραφίζεις κάμπους και ποτάμια.
Μη πατάς πολύ το μολύβι, σου λεγα.
Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο και οι ψυχές δεν έχουν 
περίγραμμα.
Θυμάσαι?
..."

Θυμάμαι, θυμάσαι?

Σε μια ξένη πόλη, ούτε δική μου ούτε δική σου,
εκεί σε πρωτοείδα
Μπορεί και να μ΄ ήξερες από παλιά
κι απλά με ξαναβρήκες
Κι έβρεχε, χωρίς ομπρέλα
Το θυμάσαι?

την άλλη κιόλας μέρα φτιάξαμε ένα τρένο
κίτρινο, κόκκινο, μπλε το βάψαμε
και ταξιδεύαμε τη γη...
νύχτες ταξιδεύαμε 
στον ουρανό...
αστέρι και σταθμός
Θυμάσαι?

βρήκες το πιο μακρινό αστέρι
κι είπες να το γυαλίσουμε
να του φυτέψουμε μια λεύκα
να μείνουμε για πάντα εκεί
Θυμάσαι?

όταν σου έδινα πορτοκάλι
πήγαινε να πει μόνο μαζί σου ταξιδεύω
Με πέντε πορτοκάλια, κάναμε πορτοκαλάδα
την πίναμε μισή μισή
Θυμάσαι?

Κι έτρεχα κάθε άνοιξη σ' όλη τη γη
να βρω το πρώτο πρώτο λουλούδι
για ΄σένα βέβαια...
Κατέβαινες στα βάθη του ωκεανού εσύ
και μου ΄φερνες ένα κοχύλι
Θυμάσαι?

Άμα στο ζήταγα γινόσουνα ποτάμι, λίμνη θάλασσα, ωκεανός...
Κι όταν το ζήταγες γινόμουνα κι εγώ
Θυμάσαι?

Μου έστελνες στον ύπνο μου όνειρα
καλοπλυμένα, καλοχτενισμένα
και τα δικά σου όνειρα εγώ τα ετοίμαζα
Θυμάσαι?

θυμάσαι τότε που κατέβηκα στον ύπνο σου μ' ένα τεράστιο ροζ αερόστατο?
Σου χάρισα ένα μύλο
να τον κρατάς γερά
γιατί φοβόσουν τα σκοτάδια
Μου χάρισες έναν ολόιδιο κι εσύ
το θυμάσαι ακόμη?

Μια νύχτα χάθηκες σ' ένα μεγάλο δάσος
Είχες το μύλο δε φοβήθηκες...
κι έτρεξα και σε βρήκα
Μου χάρισες ένα χροσόψαρο
που μέτραγε ως τα χίλια
κι ένα τζιτζίκι
και μια ζίνα
κι ένα πουκάμισο άσπρο...
το θυμάσαι?

και σου ΄μαθα να ζωγραφίζεις
κάμπους και ποτάμια
Μη πατάς πολύ το μολύβι, σου ΄λεγα
Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο
κι οι ψυχές δεν έχουν περίγραμμα
Θυμάσαι?

Και μου ΄μαθες να φτιάχνω χάρτινα καράβια
Και χάρτινα κινέζικα πουλιά
Μια μέρα είπαμε καιρός πια να εφεύρουμε τη δική μας γραφή
να μην την ξέρει άλλος
Τη ζωγραφίσαμε στο πι και φι
κοντά σ' ένα ποτάμι, πάντα ένα ποτάμι
τη θυμάσαι ακόμη εκείνη τη γραφή?

Κι εφεύραμε ένα σωρό πράγματα από τότε
τη σαντιγύ
τον ήλιο
τις αϋπνίες
την παλίρροια
το σκούρο μπλε
τα θυμάσαι όλα?

Ότι δεν χώραγε στις λέξεις
το κάναμε μικρές μικρές σημαιούλες πολύχρωμες
Θυμάσαι πως τις ανεμίζαμε?

Το μαγικό δωμάτιο που άλλαζε σχήμα ανάλογα με τη στάση του κορμιού μας
το θυμάσαι?
κι ήταν φορές που γινότανε ολοστρόγγυλο
Θυμάσαι πότε?

Μαζί διαβάζαμε τα πιο ωραία παραμύθια
Κι όταν μας τέλειωσαν
ασχίσαμε να παίζουμε δικά μας παραμύθια
Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε δύο
Θυμάσαι?

Ήτανε δύο κι ήτανε σαν ένας
ένας και πολλοί μαζί

Χωρίζαμε για λίγο μόνο
γιατί αλλιώς
πως θ' ανταμώναμε ξανά?
Και σου ΄γραφα κάθε στιγμή
κάτι τεράστια γράμματα
Μου ΄γραφες και συ ακόμη πιο τεράστια

Μια φορά όμως που άργησες
πρόλαβε κι ήρθε ο χειμώνας
που κράτησε όσο πέντε

Κι όταν τελείωσε
ήρθε πάλι χειμώνας ακόμη πιο βαρύς
Έμεινες μακριά
Και μου ΄γραψες

Η πιο μεγάλη απόσταση είναι ο χρόνος...

Μπορεί...

Όμως...

τα πιο ωραία μας ταξίδια
δεν τα ταξιδέψαμε ακόμη

Σε περιμένω...

ΕΛΑ

θα μετρήσω ως το δέκα......


Χρήστος Μπουλώτης





8 σχόλια:

  1. Καλησπέρα σου Ζωή. Πολύ όμορφο το ποίημα. Όμορφος λόγος, λυρικός γεμάτος συναισθήματα.
    Την καλησπέρα μου να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Γιάννη!!! Ή καλύτερα καληνύχτα μιας και η ώρα είναι μια παρά...
      Ναι. Η τρυφερότητα είναι τόσο διάχυτη...!!!
      Μου αρέσει πολύ να το απαγγέλω αυτό το ποίημα. Βγάζει τόσο συναίσθημα...!!!
      Και πάλι καληνύχτα Γιάννη. :)

      Διαγραφή
  2. "Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο". Ντοστογιέφσκι!
    Δεν "θυμάμαι" να έχω διαβάσει πιο όμορφο ποίημα και πολύ σ' ευχαριστώ που γνώρισες τον Χ. Μπουλιώτη!
    Κρατώ σαν πολύτιμο κόσμημα το παρακάτω που μ' εκφράζει απόλυτα:
    "Όμως...
    τα πιο ωραία μας ταξίδια
    δεν τα ταξιδέψαμε ακόμη" και προσθέτω, πως είναι στο χέρι μας! ;-)

    Σε καληνυχτίζω με μια τρυφερή αγκαλιά! (έξω έχουμε -2) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ Στεφανία μου. Είχα ετοιμάσει μια ανάρτηση για την ομορφιά (ακόμη μια που την έφαγε το σκοτάδι) μα το μετάνιωσα και δεν την δημοσίευσα. Η ομορφιά λέει θα σώσει τον κόσμο. Νομίζω όμως πως και οι όμορφοι άνθρωποι χρειάζονται ένα σωτήρα γιατί πολλές φορές την ομορφιά τη βιώνουν ως κατάρα και όχι ως ευλογία. Ανεξάντλητο θέμα συζήτησης αυτό...
      Αυτό που πρόσθεσες, το ότι δηλαδή είναι στο χέρι μας να ταξιδέψουμε, ήρθε κι έδεσε θαρρώ με το σχόλιο που σου άφησα σε δική σου ανάρτηση, στο οποίο λέω πως χρειαζόμαστε ένα δρόμο, μία ρότα, ένα στόχο κι ας μην καταφέρουμε να φτάσουμε ως εκεί. Είναι ο δρόμος που εμείς χαράζουμε γιατί μας ταιριάζει.
      Χαίρομαι που σου άρεσε!!!
      Είναι πραγματικά πολύ όμορφο!!!
      Ανταποδίδω την αγκαλιά σου και πάω για ύπνο. Η Πέμπτη απ' όταν θυμάμαι τον καιρό που εργαζόμουν, ήταν και συνεχίζει ακόμη και σήμερα που δεν εργάζομαι να είναι μια δύσκολη ημέρα για ΄μένα.

      Διαγραφή
  3. Πόσο το αγαπώ αυτό το ποίημα, δεν μπορείς να φανταστείς...
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρόσφατα το ανακάλυψα Έλλη μου και το αγάπησα κι εγώ γι' αυτό και του πρόσφερα χώρο στον χώρο μου. Βέβαια κάπου αλλού με παρέπεμψε στην πρώτη ανάγνωση, έχει ωστόσο το δικό του "χρώμα" και άρωμα".
      Να είσαι καλά!!!
      Έναν θερμό χαιρετισμό σου στέλνω!!!

      Διαγραφή
  4. Ω δεν το γνώριζα και σε ευχαριστώ ζωή που μας το έμαθες! :))
    Υπέροχο!
    Βρήκα αλήθειες που με εκφράζουν κι εμένα!
    Καλή εβδομάδα εύχομαι!
    Φιλάκια πολλά :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τυχαία έπεσα κι εγώ πάνω του πρόσφατα Αριστέα μου και ήταν και για ΄μένα μια ευχάριστη ανακάλυψη!
      Χαίρομαι που ταυτίστηκες με τις αλήθειες του!
      Καλή εβδομάδα και σε ΄σένα!!!
      Ότι καλύτερο να φέρει!!!

      Διαγραφή