Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Οι αριθμοί κι εγώ.


   Αν με ρωτήσεις να σου πω ποιες ήταν οι χρονιές που ευλογήθηκα να ονομάζομαι κι εγώ μητέρα, σίγουρα θα εκπλαγείς απ' την απάντησή μου. Ποτέ μου δεν κατάφερα να απομνημονεύσω τούτες τις δυο σημαντικές χρονολογίες που άλλαξαν για πάντα τη ζωή μου. 
    Η χρονιά που έφερα την πρώτη μου κόρη στη ζωή, ήταν και είναι αυτή που με ζόρισε λιγάκι περισσότερο από την άλλη, της δεύτερής μου κόρης. Από το πρώτο κιόλας έτος της γέννησής της, όσο αστείο κι αν ακούγεται, της φόρτωνα στους ώμους της δυο έτη επιπλέον. Μπέρδευα βλέπεις ετούτη την ξεχωριστή χρονιά με την χρονολογία που ψηφίστηκε ένας Νόμος ο οποίος ήταν απαραίτητος να αναγράφεται σε κάθε συμβόλαιο αγοραπωλησίας και θα έπρεπε οπωσδήποτε να τον θυμάμαι. Γιατί αν παραλείπονταν θα έπρεπε να γίνει επανάληψη του συμβολαίου μια διαδικασία γραφειοκρατική το κόστος της οποίας ουκ ολίγο ήταν. Τώρα πια δεν θυμάμαι ούτε τον Νόμο, ούτε φυσικά και σε τι αναφερόταν και ποιο από τα δύο συμβαλλόμενα μέρη προσπαθούσε να διαφυλάξει. Μόνο την κάθετο θυμάμαι, αυτήν που διαχώριζε τον αριθμό του Νόμου με την χρονολογία που ψηφίστηκε η οποία χρονολογία ακόμη περιπλέκεται μες το μυαλό με αυτήν που μ' ενδιέφερε και θα ΄πρεπε εδώ και χρόνια να θυμάμαι.  
   Στην δε δεύτερή μου κόρη μπέρδευα πάντοτε το τέσσερα με το έξη. Δύο έτη πάνω, δύο έτη κάτω, έπαιζα με την ηλικία της δίχως ακόμη να καταφέρω μέχρι και σήμερα να πω με ακρίβεια πόσο ετών είναι. Ιδέα δεν έχω ποια ακριβώς ήταν η αιτία για την οποία έγινε αυτή η σύγχυση μες το μυαλό των συγκεκριμένων αυτών δύο αριθμών. 
    Ευτυχώς που πάντοτε τα κορίτσια μου γελούσαν με αυτήν την "αμνησία" μου και δεν μου κάκιωναν ούτε και ενοχλούνταν. Ακόμη και σήμερα αν κάποια στιγμή τις πάρω τηλέφωνο να τις ρωτήσω πότε ακριβώς γεννήθηκαν, πριν μου απαντήσουν με ρωτούν : "Σε ποια Υπηρεσία βρίσκεσαι πάλι βρε μαμά?"    
   Το αποκορύφωμα θυμάμαι σ' όλο αυτό, ήταν όταν σε κάποιο μου ταξίδι στο εξωτερικό, με ρώτησαν πόσο χρονώ ήταν το παιδί μου και ζήτησα λίγο χρόνο ώστε να βγάλω το διαβατήριό του από την τσάντα μου για να δω τη χρονολογία γέννησης προκειμένου να κάνω υπολογισμούς για ν' απαντήσω. Η μοναδική φορά που ένιωσα άβολα και ντράπηκα πολύ. Στις μέρες μας, σίγουρα θα έβρισκα τον μπελά μου και θα είχα σίγουρα χάσει το αεροπλάνο μου μέχρι να εξακριβώσουν αν όντως είναι δικό μου το μικρό παιδί που συνόδευα ή κάποιου άλλου. Τότε όμως ήταν άλλες οι εποχές κι έτσι την "γλίτωσα φθηνά" μου λένε τώρα. Τότε του κόσμου τα παιδιά δεν πολυκινδύνευαν από αρρωστημένες ιδέες που το σημερινό μυαλό γεννά του ανθρώπου... 
   Γεγονός είναι πάντως, πως δεν θυμάμαι να ένιωσα ξανά ντροπή με την αδυναμία μου αυτή να μην "γνωρίζω" πόσο ετών είναι τα παιδιά μου από ανέκαθεν. Τι να ΄κανα? Ήθελα να μπορούσα ν΄ αποθηκεύσω στο μυαλό δυο χρονολογίες σημαντικές για την ζωή μου μα αφού δεν τα κατάφερνα δεν πίεζα και πολύ γι' αυτό τον εαυτό μου. Οπότε από ένα σημείο κι ύστερα παραιτήθηκα, το αποδέχθηκα και δεν μου έμενε τίποτα άλλο από το να αυτοσαρκάζομαι κάθε που έπρεπε να αναφερθώ στην ηλικία των δύο κοριτσιών μου. Χαριτολογώντας δε, αν δεν είχα πρόχειρο κάποιο έγγραφο για να "κλέψω", σε όποιον με ρωτούσε, έδινα από δυο χρονολογίες γέννησης για την κάθε κόρη μου κι έλεγα να διαλέξουν όποια απ' αυτές βολεύει. 
    Ωστόσο, πριν βιαστείς για να με κρίνεις αυστηρά άγνωστε αναγνώστη μου, έχω να πω το εξής: Την ημέρα των γενεθλίων τους, ήμουν, και ακόμη είμαι, η πρώτη που θα τους ευχηθώ στις 12:01 μ.μ. ακριβώς! Ποτέ 12:02 μ.μ., ποτέ την επόμενη μέρα. Στις 12:01 ακριβώς! Είναι πια καθιερωμένο από την στιγμή που έχουν θύμησες της παιδικής τους ηλικίας και περιμένουν τις ευχές μου. Κι ας θέλουν μερικές φορές, πιο νωρίς να κοιμηθούν αν είναι κουρασμένες εκείνη την ημέρα.
   Το ίδιο έχω πάθει και με την μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση. Μου είναι δύσκολο πολύ να κάνω υπολογισμούς και να σκεφτώ δυο χρόνια πίσω τι χρονιά έγραφε το ημερολόγιο. Ούτε και να αφομοιώσω είμαι σε θέση την χρονολογία για να την έχω πρόχειρη όταν μου ζητηθεί. Γιατί ο χρόνος που γεννήθηκε δεν σημαίνει τίποτα για ΄μένα. Η μέρα είναι αυτή που αποτυπώθηκε στη μνήμη. Και είναι οι στιγμές που γέμισαν από την μέρα εκείνη την τωρινή ζωή μου! Αυτό μετράει για μένανε. Αυτό μόνο μου φτάνει! Δεν βρίσκω κάποιο λόγο να σκοτίζω το μυαλό με αριθμούς που ως είθιστε βαφτίζουμε τα χρόνια που περνούνε για να μετρούμε τις στιγμές μας. Δεν βρίσκω να έχει κάποιο νόημα όλο αυτό. Η μέρα που γεννήθηκε ναι! Έχει μια κάποια έννοια. Είναι σημαντική, έχει αξία!!! Κι αυτό γιατί ξεχώρισε εκείνη η μέρα απ' όλες τις υπόλοιπες τις μέρες ολόκληρου του χρόνου!!! Ανέτειλε ένας ήλιος ακόμη στη ζωή που θα φωτίζει για πάντα τη ζωή μου!!! 
Πως να ξεχάσεις μια τέτοια μέρα τόσο ξεχωριστή? Δεν γίνεται! Είναι εντελώς αδύνατο!
   Και να ΄μαστε λοιπόν στο σήμερα. 16 του Φλεβάρη στο τρέχον έτος!!! Ένας ήλιος ακόμη, το ίδιο φωτεινός και δυνατός ανέτειλε μες τη ζωή μου. Είναι ένας ήλιος τόσο λαμπερός που, αν και πέρασαν τέσσερις μέρες μέχρι να τον δω απ' την ανατολή του, από την πρώτη κιόλας την στιγμή ένιωσα τη ζεστασιά του και είδα το φως του μέσα μου! 
   Παίρνω τεφτέρι και μολύβι πάλι υπολογισμούς να κάνω.
   Έχουμε λοιπόν και λέμε : Ένας ήλιος που "έσκασε μύτη" στον ουρανό μου πριν πέντε ημέρες κι ένας ήλιος που είχα, μας κάνουν δύο. Και δύο τα αυτόφωτα κορίτσια μου, μας κάνουν τέσσερα λαμπρά ουράνια σώματα. 
    Τι κι αν τα χρόνια μου περνούν και γίνομαι σιγά σιγά λιγάκι ετερόφωτη? Εγώ νιώθω πως ακτινοβολώ τόσο όσο στα νιάτα μου ποτέ έτσι δεν ακτινοβολούσα!!!


Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Μέρα ήταν και πάει, πέρασε...

   

   Του Αγίου Βαλεντίνου χθες. 
   Στολίστηκαν τα προφίλ γνωστών και φίλων με καρδούλες, ποιηματάκια, τραγούδια που υμνούν τον έρωτα και την αγάπη. Στολίστηκαν τα καταστήματα με σέξι εσώρουχα και ρούχα. Στολίστηκαν τα ζαχαροπλαστεία με τούρτες και σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς. Στολίστηκαν και τ΄ ανθοπωλεία τα οποία είχαν την τιμητική τους και είχαν επίσης έτοιμες και τις υπέροχες ανθοδέσμες τους, μετά την από απαραίτητη προεργασία που έγινε μια μέρα πριν. Θα έπρεπε βλέπετε να προλαβαίνουν να εξυπηρετήσουν τους ερωτευμένους πελάτες οι οποίοι θα περνούσαν το κατώφλι τους τούτη την γιορτινή μέρα, αναζητώντας την πιο φανταχτερή σύνθεση ή το πιο βαθυκόκκινο τριαντάφυλλο για να χαρίσουν στην/στον καλή/ό τους. 
  Στην βόλτα που έκανα στην πόλη μου μιας και μου αρέσει να περιπλανιέμαι τέτοιες μέρες και να παρατηρώ, έπεσα πάνω σε πολλούς χαμογελαστούς νεαρούς. Κορίτσια κι αγόρια. Με τα δωράκια στα χέρια τα οποία χάρισαν ο ένας στον άλλον, να κάθονται είτε σε παγκάκια είτε σε απομονωμένα τραπεζάκια καφετέριας και να κοιτούν ο ένας στον άλλον μες τα μάτια, ή να περπατούν αγκαλιασμένοι και με την ευτυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Και είπα πως ναι! Αυτό είναι ζωή! Πόσο ανοιχτή είναι η καρδιά όταν είσαι νέος με όλη την "δεδομένη" σου ζωή μπροστά από ΄σένα, ανέμελος και ξέγνοιαστος από άγχη και προβλήματα κι ελεύθερος από τα κάθε είδους μίση, πάθη και κακίες! Πόσο ανοιχτή είναι η καρδιά να ερωτευτεί, ν' αγαπήσει, να παραδοθεί! Πόσο ανοιχτή είναι η καρδιά όταν κλείνεις κατάμουτρα την πόρτα σε μια οθόνη...


   Θα ΄πρεπε, σκέφτομαι πολλές φορές, ο άνθρωπος να ξεκινά τη ζωή του απ' την ανάποδη. Να προχωρά από τα γεράματα προς τη νιότη, από το θάνατο προς την γέννηση, και οι θύμησές του να χανόντουσαν στο διάβα της ζωής του όπως χάνονται και τώρα. Κι αντί να ξεχνά την αθωότητα και την ξεγνοιασιά των παιδικών του χρόνων να είναι ευλογημένος έτσι ώστε να ξεχνά τα πάθη, τις κακίες και τις "παραμορφωμένες" γνώσεις του. Να μεταλλάσσεται από την θλιβερή εικόνα του μαραμένου λουλουδιού σε ένα μπουμπούκι που σκορπά αδιάντροπα το άρωμα και την ξεγυμνωμένη ομορφιά του και ύστερα όλο το άρωμα και την αγνή τη γύμνια του να μάζευε και να έκλεινε τον εαυτό του στο φρέσκο πράσινό του κέλυφος που θα το προστατεύσει και θα το κάνει να νιώσει ασφαλή απ' όλα όσα έζησε στη σύντομη αυτή ζωή του. 
    Στις σκέψεις μου αυτές, που πάντοτε μια θλίψη γλυκιά και όμορφη τις συνοδεύει όταν τις κάνω, άθελά μου τώρα κι εσένα παρασέρνω άγνωστε αναγνώστη. Τις ακουμπώ όμως να ξέρεις, εδώ, δειλά κι αδέξια, σ' αυτό το πληκτρολόγιο, έχοντας πάντοτε, έστω κι αν δεν είναι τόσο ορατό, μια θετική ματιά προς τη ζωή και την πορεία της. Κι αυτό γιατί δεν σταματώ να ονειρεύομαι και να ελπίζω. Να ελπίζω πως κάποτε όλοι εμείς που μεγαλώνουμε και που ξεχάσαμε πως να εμπνέουμε τον έρωτα και την αγάπη, ξεχάσαμε πως να εμπνέουμε τον σεβασμό και τον θαυμασμό στον σύντροφο που επιλέξαμε για να συμπορευθούμε στη ζωή, πως κάποτε λοιπόν, θα συνειδητοποιήσουμε ότι ο δρόμος ο οποίος εσφαλμένα νομίσαμε ότι είναι ο δικός μας δρόμος πουθενά δεν θα μας βγάλει. Και τότε στο όνειρό μου όλοι θα ξυπνήσουμε και θα γιορτάζουμε καθημερνά και όχι μόνο μία μέρα μες το χρόνο. Θα γιορτάζουμε τη ΖΩΗ που είναι ΕΡΩΤΑΣ και θα γιορτάζουμε και τον ΕΡΩΤΑ που είναι πηγή ΖΩΗΣ από το νερό της οποίας, όλοι θα πίνουν και τη δίψα τους όλοι θα σβήνουν.
Γιατί αν μη τι άλλο είναι οξύμωρο, ενώ σε όλες τις ηλικίες από τον έρωτα και τη ζωή να εμπνεόμαστε, ωστόσο, καθώς μες τη ζωή διαβαίνουμε και μετρούμε πλέον τα χρόνια με δεκαετίες, να σταματούμε με τις επιλογές που κάνουμε να εμπνέουμε τον έρωτα, τη ζωή και την αγάπη.
Και στον ξυπνημό του ονείρου μου θα μικραίνουμε. Όλο και πιο πολύ, όλο και πιο όμορφα, θα μικραίνουμε μέχρι στο φως κάποτε μέσα να χαθούμε.


Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Αχνοφαίνεται η Άνοιξη


   Χθες, μετά από μέρες που κράτησαν έναν αιώνα, βγήκε ένας ήλιος φωτεινός και τρύπωσε μέσα στο μουχλιασμένο το μυαλό μου και ανανέωσε θαρρείς το σκηνικό που εκεί επικρατούσε. Άνοιξα διάπλατα όλες τις πόρτες του σπιτιού μου να φύγει η πολυήμερη ίωση που πολύ με ταλαιπώρησε κι απ' ότι φαίνεται θα συνεχίσει ακόμη να με βασανίζει, και σκέφτηκα πως ήταν μια πολύ όμορφη ημέρα για εργασιοθεραπεία με αφορμή τη θέα της σκόνης που ήρθε κι έκατσε παντού όλο αυτό το διάστημα. Εξ άλλου ήταν μεγάλη ευκαιρία να φρεσκαριστεί και ο αέρας του σπιτιού μιας και αισθάνομαι πως η οσμή του καμένου και της στάχτης κυκλοφορεί ακόμη, εκεί όπου η "πεθερά δεν βλέπει". 
   Άδεια η γωνιά του σαλονιού όπου πέρσι τοποθέτησα τον καινούριο και όμορφο αισθητικά τζακολέβητα προκειμένου να λύσω το πρόβλημα της κεντρικής θέρμανσης και του ζεστού νερού στο διαμέρισμά μου και η παρούσα απουσία του είναι αισθητή και μάλιστα πολύ έντονα. Κυρίως μες την μνήμη. Το "μπουμ" του, το οποίο ήτανε απρόσμενο και "ομιχλώδες", περίμενε πως και πως για να το κάνει μια ώρα μετά τα μεσάνυχτα της πρώτης νύχτας που ξεκίνησε η πολυήμερη χιονόπτωση πριν έναν μήνα. Μία κακόγουστη έκπληξη που μου επιφύλασσε (ίσως γιατί τον πρόσεχα πολύ και τον καμάρωνα) μέσ΄ στην καρδιά του πιο βαρύ χειμώνα που έχω να θυμάμαι απ' τα μικράτα μου. Δεν ξέρω αν μου λείπει ή αν δεν θέλω να τον ξαναδώ. Δεν ξέρω αν του επιτρέψω όταν γυρίσει να πάρει την αρχική του θέση ή να του δώσω μια καινούρια θέση στην αποθήκη μου. Θα δείξει. Μπερδεύονται οι σκέψεις όταν ρωτάω τον εαυτό μου και επειδή πολύ κουράζεται το μυαλό μ' αυτήν την έγνοια, όταν μου έρχεται στο νου, την απωθώ. Προς το παρόν. Μετά, θα δούμε. Η θαλπωρή του ωστόσο μου έλειψε πολύ μα το θρίλερ που έζησα μαζί του επαναπροσδιορίζει συχνά τα θετικά του τα στοιχεία. Ξέφυγα όμως κατά πολύ απ' ότι ήθελα εξ αρχής να γράψω. 



   Άνοιξα διάπλατα λοιπόν όλες τις πόρτες και τα παράθυρα του σπιτιού μου, έβαλα και στο ραδιόφωνο αγαπημένο μου σταθμό και ξεκίνησα ευδιάθετη και χαμογελαστή τις δουλειές, άλλοτε σιγοτραγουδώντας κι άλλοτε καλύπτοντας με τη φωνή μου την ένταση του ραδιοφώνου. Μια μέρα πριν, κλεισμένη μοναχά σ' ένα δωμάτιο για μέρες, αγκαλιά με ένα ηλεκτρικό σώμα, με πυρετό, βήχα και πόνους σε όλο το κορμί, το μόνο που αποζητούσα ήταν να μην κινείται τίποτα. Κυρίως οι σκέψεις μου. Κυρίως αυτές! Ήθελα όλα στάσιμα να μείνουν, να παγώσουν, να χαθούν σιγά σιγά στο πέρασμα του χρόνου σβήνοντας τα όποια χνάρια τους κάτω απ' τις σκόνες και από ξεχασμένες στάχτες. Και να τώρα, εδώ, στο ορθάνοιχτο το σπιτικό μου που μπάζει από παντού δεσμίδες φωτεινές και μπουκετάκια φωτεινές ακτίνες με ΄μένα να τραγουδώ και να χορεύω με την ηλεκτρική τη σκούπα μου σε ρόλο παρτενέρ. 
    Άνετα θα μπορούσες να με αποκαλέσεις και ανισόρροπη. Σου το επιτρέπω άγνωστε αναγνώστη, μην μου σκας! Άλλωστε, ποιος νοιάζεται? 
    Και όπως τραγούδαγα λοιπόν και χόρευα σκουπίζοντας, τραβάω άθελά μου το καλώδιο και βγαίνει από την πρίζα. Και να το θαύμα! Ανάμεσα στη μουσική ακούω ένα κελάϊδισμα! Πρώτη μου κίνηση και βιαστική πολύ, να κλείσω όσο πιο σύντομα γινόταν το ραδιόφωνο γιατί ο ήχος του ήταν πολύ παράφωνος σ' όλη αυτήν την πανδαισία ήχου που ερχόταν από έξω! Και πόσο κρίμα! Να μην ανοίγουν άλλο οι πόρτες του σπιτιού μου! Να εισχωρήσει ήθελα ακόμη πιο πολύ αυτό το υπέροχο τραγούδι και να σκορπίσει σ' όλα τα δωμάτια! Και μέσα μου βαθιά να εισχωρήσει κι εκεί να μείνει! 



   Σταμάτησα τα πάντα. Μονάχα έναν καφέ αφιέρωσα λίγο χρόνο από το χρόνο μου να φτιάξω. Κράτησα όσο πιο σιγανή μπορούσα την ανάσα μου, πήρα στο χέρι τον καφέ μου και κάθισα ήσυχα στην αγαπημένη μου πολυθρόνα "τεντώνοντας" κυριολεκτικά τ' αφτιά μου κι ανοίγοντας διάπλατα την καρδιά και την ψυχή μου, να πλημμυρίσω ολόκληρη από μουσική μέσα και έξω... 
Δεν ξέρω πόση ώρα έτσι έμεινα ν' ακούω το τραγούδι του...
Όλα αυτά χθες. 
   Μια μέρα πριν το χθες, σε μια προσπάθειά μου για άμεση επικοινωνία, μεταξύ άλλων έγραψα στο fb : "...Τι γράφω τώρα θα μου πείτε… Εγώ τίποτα. Ο πυρετός είναι που γράφει... Πάνω από δέκα μέρες με μια ίωση που με ταλαιπωρεί σωματικά και ψυχικά, δίχως το κινητό μου γιατί είχε μια βλάβη η οποία θα κάνει καιρό πολύ να αποκατασταθεί, δίχως το σταθερό μου γιατί χάλασε κι αυτό πρόσφατα, και καμιά φορά, λόγω καιρικών συνθηκών, με αργό ή και καθόλου internet, αποκομμένη από τον κόσμο φίλων και γνωστών επειδή έθεσα τον εαυτό μου σε καραντίνα σε ένα σπίτι παγωμένο, κάπου θα έπρεπε αυτός ο πυρετός απ’ όλες τούτες τις αναποδιές να «ξεσπάσει» για ν’ αλαφρύνει λίγο η ψυχή. ..." 



   Σήμερα, που ο ήλιος παίζει κρυφτούλι πίσω από τα γκριζωπά σύννεφα που απειλούν ίσως με βροχή, σήμερα που ο αέρας του σπιτιού και του μυαλού μου έχει ανανεωθεί και φρεσκαριστεί επαρκώς, σκέφτομαι πως το 2017 μπήκε πολύ δυναμικά και απ' την αρχή προσπάθησε να μου δείξει, πως θα ΄ναι η τυχερή χρονιά μου ετούτη η χρονιά! Το είδα απ' την αρχή ξεκάθαρα όταν μόνο με υλικές ζημιές είχα να κάνω, μα τώρα κάθισα και τα υπολόγισα να τα ΄χω και γραμμένα. Πήρα ένα μολύβι που είχα πρόχειρο και για χαρτί που εύκολα δεν έβρισκα μπροστά μου, χρησιμοποίησα το έγγραφο που μου έστειλε το Συνταξιοδοτικό μου Ταμείο προκειμένου να μου κάνει σχετική ενημέρωση για την καινούρια μείωση που πρέπει να υποστώ στην σύνταξή μου. Κι άρχισα έτσι να κάνω τους λογαριασμούς μου να δω που βρίσκομαι. Πρόσθετα, αφαιρούσα, ξαναπρόσθετα, ξανααφαιρούσα και έβγαλα το πόρισμα : Βάζω τα συν στη μια μεριά της ζυγαριάς, στην άλλη τοποθετώ τα μείον μα πριν προλάβει η ζυγαριά ν΄ αποφασίσει, τα ρίχνω όλα στα πόδια μου μπροστά και τα τσαλαπατάω. Όλα από άψυχη ύλη ήταν φτιαγμένα, ποιο το νόημα να δω τι έχασα?

Τα έμψυχα είναι που έχουν ουσιαστική αξία κι αυτά απ' έξω τα άφησα από το ζύγι. Γιατί στα έμψυχα, πάντα, είτε προσθέτω, είτε αφαιρώ, μόνο κέρδος θα μένει.  

Θαρρώ πως έρχεται η Άνοιξη. 
Το νιώθω.
Πλησιάζει.

Σημ. Θα παρέμενε στα πρόχειρα του blog μου και αυτό το κείμενο γιατί σκέφτηκα : "ποιον αφορά εκεί έξω μια ασυνήθιστη "ρουτίνα" μου στον μήνα που μας πέρασε?"
Ώσπου πήρα ένα e-mail και σαν απάντηση έστειλα ετούτη την ανάρτηση. Μετά από παρότρυνση που δέχθηκα, είπα στον εαυτό μου : "δεν βαριέσαι, γι' αυτό είσαι εδώ! Για να γράφεις ότι σου κατέβει στο νου! Δεν δίνεις εξετάσεις και ούτε που νοιάζεσαι για κριτικές."

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Λες η αιτία να 'ναι η ίωση?


   Είχα χρόνια πολλά να νιώσω άρρωστη. Ούτε θυμάμαι από πότε, μα όσο το σκέφτομαι, θαρρώ πως ήταν από τότε που πήγαιναν τα κορίτσια μου στο σχολείο. Είναι αλήθεια τελικά πως οι συχνές ασθένειες οφείλονται και μεταφέρονται κυρίως από το σχολείο μέσα στο σπίτι? Έχει κάποια λογική. Ίσως. 
   Γεγονός πάντως, είναι φέτος πως για δεύτερη φορά νιώθω τέτοια εξάντληση από πυρετό μετά από χρόνια. Κι όταν σε καθηλώνει μέσα στο σπίτι σου ένας τέτοιος πυρετός, οι ώρες σου δεν περνούνε εύκολα. Σαν αργόσχολος που δίχως με τη θέλησή σου γίνεσαι κι ανήμπορος να κάνεις ο,τιδήποτε, ψάχνεις πράγματα υποτονικά που θα γεμίσουν τις ατελείωτες αυτές τις ώρες σου για να τις αποτελειώσεις. Να τις σκοτώσεις μια και καλή, οριστικά. Κι αφού τα καταφέρεις μια χαρά να τις σκοτώσεις τελικά, θα περάσουν πιο "ανώδυνα" έτσι "νεκρές" μέχρι να ξημερώσει μια άλλη μέρα που θα σε βρει λίγο πιο δυνατό από χθες και η επόμενη η μέρα ακόμη δυνατότερο. Έτσι που τις νεκρές σου αυτές τις ώρες, θα έχεις το κουράγιο να αρχίσεις και πάλι από την αρχή να τις γεμίζεις με σταλαγματιές ζωής μέχρι να καταφέρεις να τις φτιάξεις και πάλι στα δικά σου μέτρα και στα δικά σου τα καλούπια να τις βάλεις. Έτσι, σιγά σιγά. Θα ανακτάς τις δυνάμεις σου μέχρι να βρεις τους γνώριμους ρυθμούς της καθημερινότητάς σου.
    Κάπως έτσι σκέφτομαι πως θα αισθάνθηκε ο ηλεκτρονικός μου φίλος μια εβδομάδα πριν που καθηλώθηκε κι εκείνος στο κρεβάτι από έναν τέτοιο πυρετό. Τις ίδιες σκέψεις θα πρέπει να έκανε και θέλησε κι εκείνος να σκοτώσει τις ατελείωτές του ώρες με πράγματα υποτονικά που δεν απαιτούν σωματική ενέργεια. Και κάπως έτσι, ακάλεστος-καλεσμένος, όπως είθισται στο fb να συμβαίνει, με επισκέφτηκε στο εκεί δικό μου σπιτικό. Κατέφθαναν στις ενημερώσεις μου τα likes του το ένα πίσω από τ' άλλο σε αναρτήσεις μου πρόσφατες μα μέχρι κι ένα μήνα πριν παλιότερες. 
    Τον "παρακολουθούσα" κι αναρωτιόμουν. Μέχρι που πήρα κι ένα μήνυμά του στο τέλος και κατάλαβα. Ένα μήνυμα, έτσι στο άσχετο, που μου ΄λεγε : «Είμαι ώρα σκαρφαλωμένος σε έναν πανέμορφο "τοίχο" και κλέβω, κλέβω μυρωδιές, χρώματα, χρώματα, μουσικές. Σ'ευχαριστώ. όμορφο απόγευμα, παρότι πυρέσσων, χάρη σε σένα.»  Η απάντησή του  στην ερώτησή μου αν είναι καλά, ήταν : «Η συνήθης εποχική ίωση. Κλεισούρα. Αλλά, είπα, θα μπω στον τοίχο της να αλαφρύνει η ψυχή μου.».
   Κάπου εκεί προβληματίστηκα πολύ και δίχως να σκεφτώ του απάντησα : «περαστικά σου... Είπες να μπεις, στον τοίχο της αλαφροϊσκιωτης...»
    
     Κι αφού μπήκα σ' αυτήν την διαδικασία άγνωστε αναγνώστη μου, να μοιραστώ αυτά τα προσωπικά μηνύματα μαζί σου, θα συνεχίσω, μιας και πρόκειται για μια συζήτηση καθαρά και μόνο σε ΦΙΛΙΚΟ επίπεδο και πλαίσιο.
Εκείνος :  «Ευτυχώς που υπάρχεις κι είσαι έτσι.»
Εγώ : «Γιατί δεν ρωτάς αν μου αρέσει που είμαι έτσι? Και αν για ΄μένα είναι ευτυχώς? Είναι δύσκολο να είσαι αλαφροϊσκιωτος ... μου. Πολύ δύσκολο...»
Εκείνος : «Το ξέρω. Κάθε τι έχει το τίμημά του. Για μένα είσαι το τρυφερό, το βελούδινο χάδι της ζωής. "Ψυχής ίαμα" που λέμε κι εμείς οι ...»
Εγώ : «Και για ΄μένα? Τι ακριβώς είμαι για ΄μένα? Σ' αφήνω γιατί θα σε στείλω στο Νοσοκομείο. ...»
Λίγο αργότερα σταμάτησα αυτή τη συνομιλία μας γιατί πραγματικά θα τον έστελνα στο Νοσοκομείο αν συνέχιζα, δεδομένου ότι τελευταία με έχουν πιάσει τα υπαρξιακά μου και το μυαλό μου φλερτάρει με σκέψεις που με μπερδεύουν πολύ.
   Σήμερα το πρωί βρήκα ένα άλλο μήνυμα. Αυτήν την φορά στο blog μου, στην τελευταία μου ανάρτηση, από την ηλεκτρονική μου φίλη Nikol.
   Σηκώθηκε αέρας πολύς στο σπίτι μου και ήρθε και με σήκωσε κι εμένα. Και τα παπούτσια μου τα μπέρδεψε με τα "κλεμμένα" τα παπούτσια άλλων. Με στριφογυρνάει και με γυροφέρνει με μανία. Άλλοτε με χτυπάει με δύναμη πάνω στους τοίχους κι άλλοτε με βία με αφήνει πάνω στον καναπέ και στο μαλακό κρεβάτι μου. Είτε χτυπώ στους τοίχους, είτε στα μαλακά τα μαξιλάρια, 
πονάω.

   Καλά να πάθω. Αφού δεν θέλω να συμμορφωθώ και να φοράω τα δικά μου τα παπούτσια μόνο...   
Καλά να πάθω! 



Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Χαζεύοντας τις φλόγες


    Ο αποκλεισμός από το χιόνι καλά κρατεί. Όχι πως δεν είναι εφικτό να κυκλοφορείς στους δρόμους μα, αν μη τι άλλο είναι λίγο επικίνδυνο. Κι επειδή από καιρό εφαρμόζω το "ρητό" προσέχουμε για να έχουμε, να ΄μαι μπροστά στον υπολογιστή να βασανίζω το πληκτρολόγιό του με τις ανεμοδαρμένες σκέψεις μου. Η έξοδός μου περιορίστηκε μοναχά σε μονοπάτια ζεστά και γνώριμα κι όταν γυρνώ οι φλόγες στο τζάκι μου ανάβουν και δεν σταματούν να τσιρτσιρίζουν (από το λεξιλόγιο της γιαγιάς αυτό). 
    Παρέες? Πολλές!!! Βιβλία, μολυβάκι και μπλοκ, ραδιόφωνο. Δεν με αφήνουν λεπτό να νιώσω μοναξιά κι όταν πια με κουράζουν με την πολυλογία τους, πατάω το κουμπάκι "of" και τα κλείνω όλα. Επιτρέπω τότε το μυαλό να αδειάσει από σκέψεις και το βλέμμα να χαθεί μέσα στις φλόγες και ξεκινώ ένα παιχνίδι που από τα μικράτα μου έπαιζα. Μετατρέπω τα σχήματα που για κλάσματα του δευτερολέπτου παίρνουν οι φλόγες, σε άγνωστα πλάσματα, σε τέρατα κι αγγέλους, Φτιάχνω ιστορίες που αμέσως τις ξεχνώ και διασκεδάζω κι αρχίζω άλλες πάλι απ' την αρχή να φτιάχνω ιστορίες που κι αυτές με τη σειρά τους γίνονται αέρας και δραπετεύουν από την καπνοδόχο.  
    Το βιβλίο που μου δάνεισε η φίλη διαβάστηκε απνευστί. Δεν με ταξίδεψε. Με ανάγκασε, παραδόξως με τη θέλησή μου, να φορέσω τα παπούτσια του ήρωα και να περιπλανηθώ με αυτήν την "αδιάφορη ματιά απόγνωσης" στο βλέμμα του, στους δρόμους του Ελσίνκι. Και χάνομαι κι εγώ όπως κι αυτός μέσα στις σκέψεις μου.
Ανάγκη να παραθέσω  αποσπάσματα :
"... Δεν ήταν δύσκολο ν’ αφεθώ στην επιθυμία που τρέφουμε όλοι να ανήκουμε κάπου. Όμως για μένα η αίσθηση αυτής της καινούργιας ταυτότητας παρέμενε τεχνητή.
Έπρεπε να ξαναχτίζω κάθε μέρα απ’ την αρχή. Μόλις έσβηνε η συνείδησή μου, μόλις χαλάρωναν τα επίπεδα επιφυλακής του μυαλού μου, εξατμιζόταν κάθε πρόοδος που είχα κάνει. Μπορεί να έμεναν οι λέξεις, μπορεί να ρίζωνε και να θέριευε η γνώση της γλώσσας, όμως τίποτα δεν απέμενε από την βεβαιότητά μου ότι ανήκα σ εκείνο τον τόπο. Δεν μπορούσα ν’ απαλλαγώ από την υποψία πως έτρεχα ιλιγγιωδώς σε λάθος δρόμο. Στις πιο απόκρυφες πτυχές του υποσυνείδητού μου δεν ξεθώριαζε ποτέ η αίσθηση πως μέσα στον εγκέφαλό μου παλλόταν ένας άλλος, ζωντανός νεκρός. Μου πέρασε η σκέψη ότι ίσως αυτή η στάση επαγρύπνησης, αυτή η ανημπόρια μου να βουτήξω με κλειστά μάτια στην καινούρια μου ζωή, οφειλόταν σε μια και μοναδική αλλά σοβαρή έλλειψη. 
 Μια μόνο από τις παραινέσεις του γιατρού Φρίαρι δεν κατάφερα ν' ακολουθήσω. Την αναζήτηση του έρωτα, το να αφεθώ ελεύθερος. Μέσα μου ένα πέτρινο κέλυφος παρέμενε αδιαπέραστο. Το ένιωθα κάτω απ' το δέρμα μου λες και θα μπορούσα να το αγγίξω. Ήταν η μήτρα της νέας μου ύπαρξης. Αν το άνοιγα, αν το πρόσφερα σε κάποιον, αυτό θα σήμαινε ότι θα έθετα σε κίνδυνο αυτό το ελάχιστο που είχα καταφέρει να χτίσω, ότι θα ρίσκαρα να φυσήξω και να σκορπίσω στον άνεμο τα δεκαεπτά γράμματα του ονόματός μου. Εγώ που δεν ήξερα ακόμη ποιος είμαι, πως θα μπορούσα να παραδοθώ? Ποιον θα εμπιστευόμουν για να του προσφέρω τον εαυτό μου? ..."

"... Κάποιες φορές η ανθρώπινη σκέψη χάνεται στις υπόγειες στοές  της λογικής, σκλάβα μιας γεωμετρίας που γίνεται αυτοσκοπός και στόχος της δεν είναι πια η κατανόηση της πραγματικότητας, αλλά η συντήρηση μιας έπαρσης. Είμαστε τόσο παράλογα εγωιστές, που, μόνο και μόνο για να μην παραδεχτούμε κάποιο λάθος μας, προτιμάμε να καταστραφούμε κυνηγώντας την ψεύτικη αλήθεια μας. Κόντρα σ’ αυτήν την πορεία του μυαλού, πολλοί άνθρωποι βρίσκουν καταφύγιο στην πίστη, σ’ ένα ανώτερο όν που έχει στην κατοχή του τα κλειδιά όλων των μυστηρίων και το αντίδοτο για κάθε πόνο. Με αντάλλαγμα την ταπεινότητα, ο Θεός μας υπόσχεται γνώση, και στην επώδυνη πολυπλοκότητά μας αντιτάσσει τη συμφιλιωτική του ενότητα. Αν όμως υπήρχε Θεός, θα μας έκανε διαφορετικούς, απόλυτα δέσμιους της ύλης από την οποία προερχόμαστε ή απόλυτα ελεύθερους από την σκλαβιά του μυαλού, όμοιούς του ή σκλάβους του. Δε θα εγκατέλειπε τα δημιουργήματά του σ’ αυτήν την ενδιάμεση κατάσταση, μεταξύ κατάρας και μακαριότητας, αναγκασμένα να κυνηγούν  τη θεία τελειότητα με τα ατελή εργαλεία της ανθρώπινης γνώσης. ..."
"...Όποτε περιπλανιόμουν, τρύπωνα στο βουβό πλήθος που έβγαινε τις Κυριακές απ' τις εκκλησίες, στις ουρές που σχηματίζονταν μπροστά στα παντοπωλεία. Μου άρεσε να γίνομαι ένα με τον κόσμο που ανέβαινε στο τραμ. Παρίστανα ότι περίμενα να κατέβω κι εγώ σε κάποια στάση, ότι πήγαινα σ' ένα συγκεκριμένο μέρος, και κάθε τόσο κοιτούσα έξω από το παράθυρο για να δω πόσο απείχα από το φανταστικό μου προορισμό. Κατέβαινα σε μια τυχαία οδό, έκανα βιαστικά δέκα είκοσι βήματα, ίσια ίσα μέχρι ν' απομακρυνθεί το τραμ, κι ύστερα ξανάρχιζα τις βόλτες μου. Πήγαινα στην επόμενη στάση και περίμενα το τραμ στην απέναντι πλευρά του δρόμου, για να επιστρέψω. Εξωτερικά ήμουν ένας Φινλανδός όπως όλοι αυτοί που έβλεπα γύρω μου. Όμως κανείς δεν με γνώριζε. Κανείς δεν με είχε δει ποτέ πριν από έξι μήνες. Χαιρετιούνταν μεταξύ τους, αναγνώριζα ο ένας τον άλλο όταν συναντιούνταν. Εγώ απείχα από κάθε χειραψία. ..."
 Βιβλίο : "Νέα φινλανδική γραμματική" / Diego Marani.

    Θέλοντας να κρατήσω την γεύση που μου άφησε το όμορφο αυτό βιβλίο, περιπλανήθηκα στον κόσμο του διαδικτύου αδιάφορα.
    Έπεσα πάνω στο παρακάτω κειμενάκι και το άνοιξα έτσι, για να περάσω χαλαρά και δίχως σκέψη την ώρα μου. Έφτασα ως και την τελευταία του παράγραφο και ετοιμάστηκα να το κλείσω. Συνειδητοποίησα πως τίποτα από αυτό που μπρος τα μάτια μου "μιλούσε" δεν κατάλαβα γιατί και πάλι το μυαλό μου αφέθηκε σε άλλες σκέψεις. Το έπιασα και πάλι από την αρχή να "δω" τι λέει. 
Τελειώνοντάς το σκέφτηκα : «Ίσως να πέρασε κι από την δική μου τη ζωή κάποια στιγμή ένας τέτοιος ξεχωριστός άνθρωπος και να μην τον αντιλήφθηκα». 
Και με έπιασε μια θλίψη τότε σ’ αυτήν την σκέψη και μελαγχόλησα. Γιατί εγώ, δεν ξέρω πως να εκτιμώ τα έργα τέχνης και πως να ξεχωρίζω τα αυθεντικά...

http://www.thessalonikiartsandculture.gr/blog/apopseis/oi-pio-ksexoristoi-anthropoi-einai-syxna-kai-oi-pio-xamenoi#.WHx1kxuLTIX

    Έξω φυσάει τώρα και οι πόρτες του σπιτιού μου είναι όλες καλά σφραγισμένες. Για μια ακόμη φορά δεν κατάλαβα πως ο αέρας τρύπωσε μέσα στο νου και έγινε αυτό το αναμάλλιασμα στις σκέψεις μου. Ούτε κατάλαβα γιατί θέλησα να τις αφήσω στο χρόνο ακουμπώντας τες πάνω σ' αυτό το πληκτρολόγιο. 

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Ποίημα χωρίς τίτλο / Πούσκιν


...

Εγώ σας αγαπούσα 
και θαρρώ,
ο έρωτάς μου ήταν τόσο δυνατός
που ως σήμερα 
δε λέει να σβήσει απ' την ψυχή μου.
Όμως αυτό καθόλου μη σας νοιάζει.
Ούτε μια θλίψη ας μη νιώθει η καρδιά σας.
Εγώ σας αγαπούσα τρυφερά κι ανέλπιδα.
Πότε με ζήλια, πότε με εγωισμό
Τόσο ειλικρινά και τρυφερά σας αγαπούσα
που είθε να δώσει ο Θεός
έτσι ξανά ν' αγαπηθείτε...

                                                                              Πούσκιν


   Το είχα διαβάσει πριν από 15-20 χρόνια και μου άρεσε πολύ. Απορίας άξιο δε, είναι πως το απομνημόνευσα με την δεύτερη κιόλας ανάγνωση χωρίς καν να το επιδιώξω. Αναφερόταν ως "ποίημα χωρίς τίτλο" και σίγουρα δεν θυμάμαι το όνομα του μεταφραστή. 
    Από τότε το ψάχνω καμιά φορά για να διαπιστώσω αν το θυμάμαι καλά ή αν κάπου έγινε από ΄μένα κάποια αυθαίρετη παρέμβαση. 
    Δυστυχώς δεν το βρίσκω πουθενά με αυτήν την μετάφραση. Το βρήκα σήμερα εντελώς τυχαία ψάχνοντας κάτι άλλο, με άλλες ωστόσο μεταφράσεις, τις οποίες, ομολογώ, πως θα μου ήταν πιο δύσκολο να τις κάνω κτήμα μου. Λόγω ηλικίας? Ίσως. Ποιος ξέρει?

Οι παρακάτω μεταφράσεις από το διαδίκτυο, στη δεύτερη των οποίων δίδεται και ο τίτλος "Κάποτε" :

Σας αγαπούσα: η αγάπη είναι ακόμη δυνατή,
Δεν έσβησε μες την ψυχή μου ακόμη·
Μα εσάς δεν πρέπει να σας ανησυχεί·
Δε θέλω να σας προκαλέσω θλίψη.
Σας αγαπούσα απέλπιδα, σιωπηλά,
Πότε δειλά μα πότε και με ζήλια·
Σας αγαπούσα όμως ειλικρινά και τόσο τρυφερά
Που αν είναι θέλημα Θεού έτσι κι οι άλλοι θα σας αγαπούν.

Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης


Κάποτε
Ήμουν ερωτευμένος κάποτε μαζί σου,
Και να το πω ειλικρινά, ακόμα σ' αγαπώ,
Αλλά ας μη σ' απασχολεί πλέον αυτό,
Αφού δεν πρόκειται πια να σ' ενοχλώ.
Εγώ σε λάτρευα σιωπηλά, παρθενικά,
Γοητευμένος από το δικό σου κάλλος.
Εγώ σε αγαπούσα άδολα και τόσο στοργικά,
Έτσι, ώστε να δώσει ο Θεός, να σ' αγαπήσει
κάποιος άλλος.

Μετάφραση Γιώργος Σοϊλεμεζίδης



Романс-я Вас любил (А.С.Пушкин, муз.Шереметьева ( Ειδύλλιο-Σας αγάπησα (Πούσκιν, muz.Sheremeteva)

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

ΣΗΜΕΡΑ

 
Ξεκίνησα κι ας έβλεπα πως επάνω τα πράγματα ήταν πιο σοβαρά απ' ότι χθες. Γλίτωσα βλέπεις από βέβαιο θάνατο δυο μέρες πριν και από ζημιές ανυπολόγιστες και σκέφτηκα για ακόμη μια φορά πως όσο ζω θα πρέπει να ρουφάω ως το μεδούλι τις στιγμές που με γεμίζουν και μου χαρίζονται.



Με λιγοστές δρασκελιές βρέθηκα δίπλα του και ανάσανα βαθιά. Όλα καλά είναι σήμερα και όλα υπέροχα αφού μπορώ εδώ να βρίσκομαι, σκέφτηκα. Χώθηκα μέσα στη "ζεστή" του αγκαλιά κι αφέθηκα στο γνώριμο ταξίδι. 


Χθες το κινητό μου, στα μέσα της διαδρομής, έκλεισε από μπαταρία κι αυτό πολύ μου άρεσε. Είχα ανάγκη να χαθώ για να ηρεμήσω. Να κάνω έναν απολογισμό τι χάθηκε και τι κερδήθηκε συγχρόνως. 



Σήμερα το κινητό μου ήταν φορτισμένο μα κλειστό. Ούτε και για τις μουσικές μου θέλησα να το ανοίξω. Είναι όμορφα να αποκόβεσαι κάποιες στιγμές από τον κόσμο γύρω σου.΄



Ν' ακούσω ήθελα, δίχως καμιά παρέμβαση, τον ήχο που κάνουν οι νιφάδες καθώς αφήνονται επάνω στις πευκοβελόνες και στα ξερά τα χόρτα.
Τα βήματά μου ήθελα ν' ακούω...
   

Το ενεργοποίησα όμως τελικά, για να αποθανατίσω τις σιωπηλές λευκές στιγμές και να τις μοιραστώ με άγνωστους φίλους όπως εσύ που με διαβάζεις τώρα, και με τους ηλεκτρονικούς μου φίλους στο άλλο "σπίτι" μου στο fb. 
Γιατί, τι νόημα έχει η μαγεία αν την απολαμβάνεις μόνος και δεν θες να την μοιράζεσαι? Ναι. Καμιά φορά σκέφτομαι κι έτσι...



Περπάτησα λοιπόν και σήμερα, γεμάτη από ευγνωμοσύνη, μέσα στο παραμύθι, παρέα με τα αδεσποτάκια μου, 





έφτιαξα έναν χιονάνθρωπο "ζωγραφιστό", έτσι, γιατί ήθελα να παίξω, 


κεράστηκα από ένα δέντρο τα παγωτίνια που μου πρόσφερε, 



και διδάχθηκα για μια ακόμη φορά από το Όλον, πως ... 
η αγάπη λιώνει ακόμη και τον πάγο.



Είναι προνόμιο μεγάλο να έχεις έναν προορισμό όπου οδηγούν τα βήματά σου όταν σε μαύρες σκέψεις χάνεσαι.



Είναι προνόμιο μεγάλο να εστιάζεις στο λευκό όταν υπάρχει και το μαύρο χρώμα στη ζωή σου. Και να χαμογελάς με ένα πλατύ και πονηρό χαμόγελο σ΄ όλα τα "σκούρα". Και να φωνάζεις πως δεν ασκούν καθόλου δύναμη επάνω σου όση προσπάθεια κι αν κάνουν.



Μα ακόμη μεγαλύτερο προνόμιο, είναι ανέξοδα οι μπαταρίες να φορτίζουν της ζωής σου...
Της ζωής σου!!!








Κάποια στιγμή, θα πρέπει αυτό το συναίσθημα πληρότητας που με κυριεύει βλέποντας την πόλη από αυτό το σημείο, να βρω ένα όνομα να τ' ονομάσω.

Ας αδράξουμε το σήμερα που έχουμε, γιατί το αύριο ίσως ν' ανήκει μόνο στους άλλους...