Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Έχει αυτό το μονοπάτι καρδιά;

   Τον Άνθρωπο Νικήτα Κανάκη σας τον έχω ήδη "συστήσει" στην αμέσως προηγούμενη ανάρτησή μου αναδημοσιεύοντας δύο κείμενά του. Παρέλειψα βέβαια εκεί να αναφέρω πως ανήκει στην ομάδα των γιατρών του κόσμου, αλλά δεν πειράζει. Το αναφέρω τώρα, εδώ. 
   Μπορείτε εύκολα κι εσείς αν θέλετε να τον αναζητήσετε στο fb και να τρυπώνετε στις σκέψεις του γιατί  το προφίλ του είναι ανοικτό όπως φαίνεται να είναι η καρδιά και το μυαλό του. Και γιατί φυσικά κάνεις όμορφα κι αξέχαστα ταξίδια τρυπώνοντας στις σκέψεις τέτοιων Ανθρώπων. 
Σε χθεσινή ανάρτησή του, μεταξύ άλλων γράφει και το εξής σε κάποιο σημείο : 
"... Το μοιράζομαι μαζί σας όπως άλλωστε και πολλές σκέψεις μου τα Αυγουστιάτικα τούτα βράδια, που δεν το κρύβω νοσταλγώ την Αφρική μου. ..."



       Το μυαλό παίζει το δικό του παιχνίδι με πράγματα που πέφτουν στην αντίληψή μας και συμβαίνουν τριγύρω μας. Κάνει δε περίεργους συνειρμούς και ξεκλειδώνει αναπάντεχα διάφορα από τα "κλειδωμένα" δωμάτιά του φέρνοντας έτσι στο φως οτιδήποτε κάποια στιγμή μας άγγιξε και μέσα μας κλειδώσαμε με απώτερο σκοπό να το οικειοποιηθούμε, να το υιοθετήσουμε. Έτσι όταν διάβασα για την "Αφρική του κ. Κανάκη" άνοιξε μια κλειδωμένη πόρτα από ένα τέτοιο δωμάτιο και ξεπρόβαλε στην επιφάνεια το παρακάτω κειμενάκι.
   Το κείμενο λοιπόν που ακολουθεί, θυμάμαι το είχα ακούσει το περασμένο Φθινόπωρο σε μια ραδιοφωνική εκπομπή του τρίτου προγράμματος. Μου είχε αρέσει πολύ, το έψαξα, το βρήκα και το χάρισα στους ηλεκτρονικούς μου φίλους στο fb μαζί με μια ματιά αισιοδοξίας γιατί αυτήν μόνο διέθετα τότε. Και σήμερα όμως αν με ρωτήσεις θα σου πω πως, ναι, αυτήν προσπαθώ να συνεχίσω μόνο να διαθέτω και στις μέρες μας, αν και δεν το κρύβω, καταβάλλω προσπάθεια γι' αυτό.  
    Και επειδή τρελαίνομαι να μοιράζομαι, όπως ίσως έχετε ήδη καταλάβει, κάθε τι όμορφο και αισιόδοξο καθώς επίσης και κάθε τι "Ανθρώπινο" και "φωτεινό" πέφτει στην αντίληψή μου, το έψαξα και πάλι, το βρήκα και σκέφτηκα πόσο όμορφα θα ταίριαζε αν το "κρεμούσα" και στον τοίχο αυτού του ηλεκτρονικού μου σπιτικού. 
   Όπως λοιπόν θα κρέμαγα στο πραγματικό μου σπίτι έναν "ακριβό" πίνακα ζωγραφικής με σκοπό να γεμίσει ψυχική ευφορία στους επισκέπτες μου βλέποντάς τον και να ψάξουν σ' αυτόν να βρουν τη λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά, έτσι κρεμάω και σ' αυτόν τον τοίχο μου ένα μικρό διαμαντάκι και γιατί όχι? Σας το χαρίζω. 



Έχει αυτό το μονοπάτι καρδιά?
   "Κάθε άνθρωπος ακολουθεί ένα δρόμο. Είναι το καλύτερο λοιπόν να έχεις πάντα στο μυαλό σου πως ένας δρόμος είναι ένας δρόμος, τίποτε παραπάνω. Αν αισθάνεσαι πως δεν πρέπει να τον ακολουθήσεις δεν πρέπει να μείνεις σ” αυτόν ότι κι αν συμβεί. 
   Για να έχεις όμως μια τέτοια διαύγεια πρέπει να ζεις πειθαρχημένη ζωή. Μόνο τότε θα καταλάβεις πως ένας δρόμος δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας δρόμος και πως δεν προσβάλλεις ούτε τον εαυτό σου ούτε κανέναν άλλο αν τον παρατήσεις εφόσον αυτό σου λέει να κάνεις η καρδιά σου. 
   Αλλά η απόφαση σου, ν” ακολουθήσεις ή να παρατήσεις αυτό το δρόμο δεν πρέπει να βασίζεται στον φόβο ή στη φιλοδοξία. 
   Σε προειδοποιώ. Εξέταζε το κάθε μονοπάτι με προσοχή και περίσκεψη. Δοκίμασε το όσες φορές νομίζεις πως χρειάζεται. Κι έπειτα κάνε στον εαυτό σου και μόνο στον εαυτό σου μια ερώτηση. Είναι μια ερώτηση που μόνο ένας γέρος άνθρωπος μπορεί να κάνει. Ο ευεργέτης μου μου μίλησε γι” αυτήν όταν ήμουν πολύ νέος. Αλλά το αίμα μου έβραζε τότε πάρα πολύ για να την καταλάβω. Τώρα όμως την καταλαβαίνω. Θα σου πω ποια είναι: Έχει αυτό το μονοπάτι καρδιά; 
   Όλα τα μονοπάτια είναι ίδια. Δεν οδηγούν πουθενά. Υπάρχουν μονοπάτια που περνάνε μέσα απ” τους θάμνους ή που οδηγούν μέσα στους θάμνους. 
   Στη ζωή μου μπορώ να πω πως έχω διασχίσει μεγάλους, πολύ μεγάλους δρόμους αλλά δε βρίσκομαι πουθενά. 
   Η ερώτηση του ευεργέτη μου αποκτάει τώρα νόημα.
   Έχει αυτό το μονοπάτι καρδιά; Αν έχει, το μονοπάτι είναι καλό. Αν όχι είναι άχρηστο. Και οι δύο δρόμοι δεν οδηγούν πουθενά, αλλά ο ένας έχει καρδιά, ο άλλος όχι. Ο ένας είναι φτιαγμένος για χαρούμενο ταξίδι. Όσο καιρό τον ακολουθείς γίνεσαι ένα μαζί του. Ο άλλος θα σε κάνει να βλαστημήσεις τη ζωή σου. Ο ένας σε κάνει δυνατό, ο άλλος σου αφαιρεί τη δύναμη."


"Η διδασκαλία του Δον Χουάν" / Κάρλος Καστανέντα

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Αντίβαρο

   Τον Νικήτα Κανάκη δεν τον γνωρίζω προσωπικά ούτε και στους ηλεκτρονικούς μου φίλους θα μπορούσα να τον εντάξω. Στις 9 Ιουλίου έπεσα τυχαία πάνω του από μια αναδημοσίευση κειμένου του που έκανε μία φίλη μου στο fb και από τότε τον παρακολουθώ γιατί κάποιες σκέψεις του ήρθαν και κούμπωσαν με τις δικές μου μικρές και ασήμαντες σκέψεις. Από τότε λοιπόν, όταν οι εικόνες που κυκλοφορούν στα ΜΜΕ μπορούν να γίνουν η αιτία για να ξαναχάσω την εσωτερική μου γαλήνη, ρίχνω μια κλεφτή ματιά στο προφίλ του, Είναι φορές που βρίσκω αυτό που χρειάζομαι για να ντοπάρω τον εαυτό μου πριν ακόμη προλάβει να ξαναβιώσει και να ξαναφέρει εικόνες άσχημες στο νου από τον δύσκολο Νοέμβρη που πέρασα.
   Και ο Νικήτας Κανάκης, με την κατάθεση των σκέψεών του στο fb, καταφέρνει να αποσπάσει την προσοχή μου από τις δυσάρεστες ειδήσεις που κυκλοφορούν με απροκάλυπτη ωμότητα στο διαδίκτυο και στις εφημερίδες, εστιάζοντας στην άλλη εικόνα της ζωής και προβάλλοντάς την με μαεστρία ζηλευτή που πηγάζει από τα βιώματά του. Την εικόνα εκείνη που δεν χάθηκε αλλά παλεύει να μείνει ζωντανή με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη και στο βλέμμα, με ένα χαμόγελο αθώο, αισιόδοξο κι ελπιδοφόρο, Είναι το αντίβαρό του αυτό. 
   Και καμιά φορά οι σκέψεις και τα βιώματά του που τόσο γενναιόδωρα μοιράζεται με τους φίλους του, γίνονται και το δικό μου το αντίβαρο για να κρατώ ισορροπίες που φοβάμαι πως δεν είναι δύσκολο να χάσω. Γίνονται και το δικό μου το αντίβαρο για να ελπίζω. Τι δεν ξέρω για να πω με σιγουριά, αλλά να ελπίζω...
   Παρακάτω δύο αναρτήσεις που με την άδειά του αναδημοσιεύω αντιγράφοντας τες από το προφίλ του και επικολλώντας τες εδώ αφενός για να τις διαβάσουν κάποια όμορφη στιγμή οι κόρες μου και αφετέρου για να "γνωρίσετε" όσοι περάσετε από εδώ, έναν Άνθρωπο. 
   Και να ελπίζετε...

Είχα να τον δώ κάμποσο καιρό. Κατά καιρούς περνούσε από τη δουλειά να μου πει μια καλημέρα. Πάνε τώρα δυό χρόνια που είχαμε γνωριστεί στον υπνωτήριο των αστέγων. Βρήκε καταφύγιο κάποια κρύα βράδια για λίγο. Προτιμούσε όπως έλεγε την ησυχία και την μοναξιά. Τον είχα βοηθήσει να βρει μια παλιά υπόγεια αποθήκη. Του αρκούσε. Μάθαινα πως περνούσε από το πολυιατρείο κατά καιρούς για φάρμακα. Ποτέ του δεν ζήτησε τίποτα παραπάνω. Ούτε τον άκουσα να γκρινιάξει για τίποτα 
Ήξερα πως πουλούσε μικροπράγματα στο δρόμο. Ούτε μια μέρα δεν είχε μείνει που να μην βγει με την πραμάτεια του. Γύρω στα εξήντα αν και έδειχνε μεγαλύτερος. Ζόρικο πράγμα ο δρόμος. 
Κουβεντιάζαμε κάμποσο καπνίζοντας παρέα. Είχε μια φυσική παλαιομοδίτικη ευγένεια και ένα χιούμορ με αυτοσαρκασμό. Δεν έδειχνε να έχει καμιά σχέση με τον κόσμο του δρόμου και ας είχε μείνει καιρό έξω. 
Είχα καταφέρει να μάθω πολύ λίγα πράγματα για τη ζωή του. Ήταν φανερό πως απέφευγε να μιλήσει για τα περασμένα. Ποιος ξέρει? Καμιά φορά οι αναμνήσεις είναι σαν τα πολύτιμα κοσμήματα που θές να τα κρατάς από τα αδιάκριτο μάτια του κόσμου. Δεν είχα ρωτήσει ποτέ περισσότερα. Τι σημασία είχε άλλωστε? Και ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω. Ούτε παπάς ούτε δικαστής. Αν κάποιος παραπέφτει απλά απλώνεις το χέρι .
Τον συνάντησα τυχαία σήμερα χαμηλά στο κέντρο της Αθήνας προς το μοναστηράκι. Τον αναγνώρισα πριν με δει. Κοντοστάθηκα λίγο πριν του μιλήσω. Με αναγνώρισε αμέσως και έδειξε να χαίρεται πολύ. Έριξα μια κρυφή ματιά στο εμπόρευμα. Στημένο πάνω σε ένα χαρτόκουτο, λίγα στυλό, μολύβια, αναπτήρες, πλαστικές θήκες για διπλώματα. Λίγα πράγματα. Πολύ λίγα. Πολύ πιο λίγα από την άλλη φορά που τον είχα δει. Θα τραβάει ζόρια σκέφτηκα. Κατάλαβε το βλέμμα μου αστραπιαία. Χαμογελώντας πικρά μου είπε « δύσκολη εποχές για τις επιχειρήσεις. Έλλειψη ρευστότητας, τα capital control…” Γέλασα και έφυγε η αμηχανία.
«Να κεράσω καφέ. Πρώτη φορά και στο μαγαζί. Εδώ δίπλα θα πεταχτώ δυό λεπτά θα κάνω…». Δεν είπα όχι αν και ήξερα ότι θα τον δυσκόλευε. Οι άνθρωποι στον δρόμο έχουν την δική τους, έστω και πληγωμένη, αξιοπρέπεια. Και το να σε κεράσουν είναι είναι η δική τους μικρή νίκη. Αν θέλεις να σε σέβονται πρέπει να τους σέβεσαι.
«Μόνο αν δεν πειράζει μπορείς να κάτσεις λίγο με τα πράγματα μέχρι να έρθω» Ξεπέρασα την αμηχανία και την ντροπή του κάνοντας πλάκα. «Έγινε, ότι πουλήσω όμως μισά-μισά»
Πάντα πίστευα πως για να καταλάβεις κάτι πρέπει να το ζήσεις. Στρώθηκα στο πεζούλι πίσω από το χαρτόκουτο. 
Τα δέκα λεπτά που έκανε μου φάνηκαν αιώνας. Τρόμαξα , δεν το κρύβω. Οι περαστικοί από εκεί χαμηλά στο ύψος των ποδιών τους δείχνουν ένας κόσμος εχθρικός άγριος αφιλόξενος. Κατάλαβα τι σημαίνει αόρατος άνθρωπος. Να περνάν να σε κοιτάν και να μην σε βλέπουν. Σαν να μην υπάρχεις. 
Σαν τρέιλερ πέρασαν από το μυαλό σκηνές από ένα φανταστικό προσεχώς. Αν τα πράγματα στράβωναν και μένα στη ζωή πως θα επιβίωνα. Τι κάνεις όταν οι δρόμοι αδειάζουν και εσύ μένεις πίσω μόνος σου? Πως άραγε περνάει η νύχτα αν δεν έχεις κάπου να κρυφτείς? Και τι μπορεί να ελπίζεις.
Χάρηκα που γύρισε. Με είδε συννεφιασμένο. Προσπάθησε αμήχανα να δικαιολογηθεί που άργησε. Φοβήθηκε μάλλον πως τσαντίστηκα που με άφησε μόνο του. Που να ήξερε…
‘Έστριψε τσιγάρο και μου δώσε. Έκανα λίγο πιο κει και καθίσαμε μαζί στο πεζούλι πίσω από το χαρτόκουτο. Τα Σάββατα που κατεβαίνω μόνος μου για βιβλία ελάχιστα με απασχολεί πως δείχνω. Έτσι και αλλιώς εμείς οι χοντροί το καλοκαίρι έχουμε τα μαύρα μας τα χάλια. Τώρα που το σκέφτομαι ταίριαζα στον ρόλο μια χαρά. Ιδρωμένος αξούριστος κακοσουλούπωτος και απεριποίητος με ένα παλιοτζίν αθλητικά μπλουζάκι ξεχειλωμένο και μια παλιόσακα στο ώμο. Ντεμέκ. «Παπαδόπουλος και υιός. Εισαγωγαί…» του είπα και βάλαμε τα γέλια. Χαλάρωσα.
Όπως καθόμασταν πέρασε ένας κυριούλης που έσερνε ένα πιτσιρικά, εμφανώς βαριεστημένο. Μας έριξε μια περιφρονητική ματιά και είπε στον μικρό.
«Τα βλέπεις που στα λέω. Αυτά γίνονται αν δεν ακούς τον πατέρα σου και δε διαβάζεις. Έτσι θα καταντήσεις…»
Ο φίλος μου γύρισε πολύ σοβαρά και με κοίταξε. « Για σένα το είπε…» Ξεκαρδιστήκαμε και οι δύο. Ένα γέλιο λυτρωτικό.
Σηκώθηκα να φύγω. « Ρε συ, ξέμεινα από αναπτήρες στο σπίτι. Που να τρέχω στα περίπτερα. Θα αγοράσω από σένα. Και κοίτα μην με φορτώσεις ψιλά. Έχει τρυπήσει και η τσέπη…». Δούλευε στο δρόμο δεν ήταν ζητιάνος. Ήταν η σειρά μου να ανταποδώσω. Κατάλαβε και δε διαμαρτυρήθηκα. Μου έβαλε τους αναπτήρες σε ένα νάιλον σακουλάκι. «Α, και ένα μολύβι. Προσφορά της επιχείρησης στην εκλεκτή πελατεία της…» Σφίξαμε τα χέρια πριν απομακρυνθώ.
Τώρα που τα ξανασκέφτομαι στην ησυχία –και την ασφάλεια- του κήπου μου και τα μοιράζομαι μαζί σας θυμήθηκα έτσι χωρίς λόγο ένα στίχο του Αργύρη Χιόνη
«…Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους…»
Καλό ξημέρωμα…



Κάθε φορά που κάτι που ζω, βλέπω η διαβάζω με στεναχωρεί η με πληγώνει, ψάχνω να ανασύρω από τη μνήμη μου για να κρατηθώ, κάτι αισόδοξο. Όχι απαραίτητα χαρούμενο αλλά κάτι που να μου υπενθυμίζει πως η ζωή μέσα από όλες τις δυσκολίες και τη βαρβαρότητα αντιστέκεται.
Και έτσι απόψε θυμήθηκα, αντίβαρο στη συνειδησή μου, στη χθεσινή φωτογραφία του μικρού Ορμάν, μια φωτογραφία που τράβηξα πριν πολύ καιρό στην Ειδομένη την εποχή της μεγάλης φυγής, πολύ πριν κλείσουν τα σύνορα. 
Μην γελιέστε όμως Και τα δύο, περίπου συνομήλικα παιδιά είναι παιδιά του πολέμου. Όπως άλλωστε και ο Αιλάν που τον ξεχάσαμε πιά. Του ίδιου ακριβώς πολέμου. Οι δυό όψεις του ίδιου νομίσματος? Πείτε το και έτσι….
Φαντάζομαι πως πολλοί από εσάς θα αναρωτιούνται το ίδιο με μένα. Αν με το καλό τα καταφέρουν να μεγαλώσουν πως άραγε θα θυμούνται όλη αυτή την φρικαλεοτητα?
Δεν ξέρω να σας πώ με σιγουριά. Δεν ξεχνάω όμως ποτέ μια κουβέντα του Παπα-Στρατή όταν τον ρώτησα, ένα βράδυ καλή ώρα σαν απόψε στην Καλλονή.
“-Άραγε θα καταφέρουν ποτέ να ξεχάσουν?
-Οχι μου απάντησε. Ισως, αν είναι τυχερά, να καταφέρουν να συγχωρέσουν...


Υ.Γ. 1 Το πρώτο κείμενο ήταν η αιτία για να "γνωρίσω" τον Άνθρωπο Νικήτα Κανάκη και το δεύτερο κείμενό του ήταν το μεγάλο μου αντίβαρο για μια φωτογραφία που θα βρεί τη θέση της δίπλα στη φωτογραφία του Άϊλαν Κουρντί και δεν θα σταματούν να στοιχειώνουν οι δυο τους παρέα το μυαλό και τη σκέψη μου. 
Υ.Γ. 2 Την άδειά του για αναδημοσίευση που μόλις τώρα την είδα, μου την έδωσε με μεγάλη ευχαρίστηση και χαρά για το δεύτερο κειμενάκι του, μα εγώ καταχράστηκα αυτήν την άδεια και προχώρησα και σε ακόμη ένα κείμενό του. Και ίσως στην πορεία να κάνω και πάλι κατάχρηση της άδειάς του. Είμαι όμως σίγουρη πως αυτό δεν τον πειράζει...
Οι δε φωτογραφίες που συνοδεύουν τα κείμενά του, είναι δικής του επιλογής και προφανώς τις τράβηξε ο ίδιος.

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Αστερόσκονη


   Νιώθεις στ' αλήθεια τυχερή όταν οι φίλοι σου έχουν τέτοιους φίλους. Κι εκεί που απ' τη βεράντα σου τ' αμέτρητα αστέρια στον ουρανό ενίοτε χαζεύεις, βρίσκεσαι σε "πριβέ" αστεροπαρατήρηση μέσα από επαγγελματικά τηλεσκόπια να κάνεις. Ανακαλύπτεις ξαφνικά αστερισμούς κι αστέρια που μόνο σε σελίδες βιβλίων μέχρι τώρα ίσως τυχαία να συνάντησες γιατί με το γυμνό σου μάτι δεν είναι δυνατόν να τα εντοπίσεις ακόμη κι αν ξέρεις προς τα που το βλέμμα σου να στρέψεις.
   Νιώθεις στ' αλήθεια τυχερή όταν ο φίλος των φίλων σου έχει τέτοιες γνώσεις κι αρχίζει τις συστάσεις για όσα άγνωστα αντικρίζεις πίσω από τον "φακό". Σιωπάς κι ακούς μονάχα. Παίρνεις ξανά και ξανά τη θέση σου στην "ουρά" των 6-7 ατόμων που τη βραδιά σου συντροφεύουν, να ταξιδέψεις στ' όνειρο που αναπάντεχα έφερε η βραδιά σου. 
   Κι όπου οι άλλοι βλέπουν πλειάδες κι αστερισμούς διάφορους, εσύ αστερόσκονη βλέπεις και κρυφά στην εσάρπα σου μαζεύεις να ντύσεις όνειρα σε άλλες νύχτες. Εκείνες τις πιο μοναχικές και σκοτεινές σου νύχτες που οι ειδήσεις της ημέρας αμαύρωσαν με θλιβερές εικόνες. 
   Μα και οι άλλες σου οι νύχτες πλέον, όχι εκείνες οι σκοτεινές και οι μοναχικές που ντύνεις με αστερόσκονη, οι άλλες οι απλές σου οι νύχτες. Ακόμη κι εκείνες πλέον απ' άλλη διάσταση θα παίρνουν φως και θα χρωματίζονται όταν τον ουρανό στο εξής θα παρατηρείς απ' τη βεράντα σου. Θα αναζητά η ματιά σου σημεία γνώριμα που είδες μέσα από το φακό και ο νους θα ξεκινά σεργιάνι μήπως και τύχει ν' ανταμώσει ότι το γυμνούλι βλέμμα σου μπορεί να εντοπίσει.
   Και με ανυπομονησία ενός παιδιού θα περιμένεις να αδειάσει και πάλι το πανέμορφο Αυγουστιάτικο φεγγάρι για να ξαναβρεθείς εκεί, ξανά σεργιάνι μέσα από το φακό να κάνεις. Για να μαζέψεις πληροφορίες για κόσμους μακρινούς και άπιαστους κι ονειρεμένους. Για να μαζέψεις νοερά και κρυφά απ' όλους όση αστερόσκονη χρειάζεσαι τις σκοτεινές σου νύχτες στο εξής με αυτήν να ντύνεις και να ξορκίζεις έτσι το κακό που στόχο έβαλε τον κόσμο να σκεπάσει.


Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Μαθήματα ηθικής και αυτογνωσίας!!!


   Ότι είχε να αποδείξει, το απέδειξε κυρίως στον εαυτό του. 
   Και αποχωρεί έτσι όπως ονειρεύτηκε. Γι' αυτόν δεν έχει σημασία το μέταλλο και το χρώμα του μεταλλείου που κατόρθωσε να πάρει αλλά η ηθική του ικανοποίηση. 
Ο στόχος που έβαλε και που τον πέτυχε μετά από τον προσωπικό του αγώνα. 
Το στοίχημα με τον εαυτό του που κέρδισε.



    Μπλοκάροντας τη διαδικασία της ένστασης να του αποδώσουν το χρυσό μετάλλιο που δικαιούται, αυτόματα ανεβαίνει στο πιο ψηλό βάθρο της καρδιάς μας.
   Μπλοκάροντας τη διαδικασία της ένστασης να του αποδώσουν το χρυσό μετάλλιο που δικαιούται, αυτόματα ανεβαίνει στο πιο ψηλό βάθρο της ηθικής, της αξιοπρέπειας και της αυτογνωσίας στα μάτια ολόκληρου του κόσμου.



     Αυτός ο άνθρωπος είναι η Ελλάδα που θα θέλαμε να ήμαστε και όπως κάπου πολύ σωστά αναφέρουν, είναι "η προσωποποίηση του ευ αγωνίζεσθαι".    
     Η άψογη χωρίς έπαρση συμπεριφορά στις συνεντεύξεις του, όλα όσα είπε και τ' άλλα που αποσιώπησε, το ήθος που χρόνια τώρα με ταπεινότητα αποπνέει, ο σιωπηλός προσωπικός του αγώνας εστιάζοντας μόνο στο όνειρό του, είναι ζηλευτά από τον καθένα που λέει πως γνωρίζει τον εαυτό του και παλεύει με όποιο κόστος για τους στόχους του.
Άξιος και άξιοι όσοι τον στήριζαν στον αγώνα αυτόν!




Έτσι αποχωρούν οι διαχρονικές αξίες. 


Σε αυτούς τους ανθρώπους εγώ θα υποκλίνομαι και με αυτούς θα οραματίζομαι μία καλύτερη Ελλάδα.

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Κολάζ

Μόνη εγώ να ξεφυλλίζω προσπέκτους για όμορφα ταξίδια στα νησιά μας κι όχι μόνο. 


Κι εκεί, επάνω στην ήρεμη χαλαρή στιγμή του ξεφυλλίσματος, να ΄σου μια φωτογραφία που κλείνει πονηρά το μάτι. Σε καλεί να πας εκεί. Σε περιμένει. Εσένα και τον εκλεκτό της καρδιάς σου. 
Να αντισταθείς? Δεν το μπορείς, σου είναι αδύνατον. Μα ούτε και το θέλεις!


Και φυσικά δεν χρειάζεται και δεύτερο ματάκι να σου κλείσει. Είσαι κι όλας εκεί. 
Και ο εκλεκτός σου? Άδεια θα μείνει η δεύτερη καρέκλα? Όχι, κι αυτό είναι αδύνατον! Δεν πρέπει.
Τρέχει η σκέψη ποιον θα ήθελες απέναντί σου σε αυτό το ειδυλλιακό το μέρος. Μα είναι η εικόνα τόσο μες το μυαλό ξεκάθαρη. Δεν χρειάζεσαι ώρα πολύ ν' αποφασίσεις. 
Χαμογελάς και τρέχει η ματιά σου να συναντήσει την σκανδαλιάρικη ματιά στη φωτογραφία δίπλα σου. 


Μόνος κι εσύ μες τη φωτογραφία. 
Δεμένος στο καρότσι τέτοια μέρα? Σήκω λοιπόν κι ακολούθα με. Βρίσκομαι ήδη εκεί εγώ. Έλα κι εσύ μικρέ αγαπημένε πρίγκιπα να ζήσουμε μαζί το παραμύθι. 
Κάθισε απέναντι μου και αφέσου στη στιγμή. 
Μόνο για ένα μικρούλι τόσο δα λεπτό, γύρνα και κοίτα προς τα εδώ. Εμένα. Χρειάζομαι ένα ενθύμιο από ετούτη τη μαγική στιγμή και θα την αποθανατίσω! 


Υπέροχα!!! Τώρα κι εγώ θα κάτσω απέναντί σου να πιούμε παρέα ένα παγωμένο λευκό κρασί και να γευματίσουμε δίπλα στο κύμα...

Γιατί εμείς μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση, ξέρουμε να δημιουργούμε τις κατάλληλες συνθήκες και πάντα να περνάμε ωραία!!! 
Γιατί εμείς μικρή γλυκιά μου ηχορύπανση, μπορούμε μόνο με το νου το αδύνατον να ζούμε!!!


Υ.Γ.1 Τις πιο θερμές μου ευχές σε όλες/όλους όσους γιόρταζαν το 15Αυγουστο και για όλους τους υπόλοιπους. :)

Υ.Γ. 2 Το φλας αλλοίωσε το αποτέλεσμα του κολάζ μου και των φωτογραφιών που το σύνθεσαν :( 
Μα δεν πειράζει! Εμείς περάσαμε υπέροχα!!! :)

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

Θαυμασμό μόνο για την συντοπίτισσά μας !!!





Οι σημαντικότερες διακρίσεις της Αννας Κορακάκη σύμφωνα με την Παγκόσμια Ομοσπονδία Σκοποβολής:

   
                                                      Φωτό: Σπύρος Λάτσας

-ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αεροβόλων Όπλων της Μόσχας το 2014 ΜΕ ΚΑΤΑΡΡΙΨΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΡΕΚΟΡ ΤΕΛΙΚΟΥ.

-3η θέση στο αεροβόλο πιστόλι, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Γρανάδας το 2014.

-2η θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πυροβόλων Όπλων του Βελιγραδίου το 2011.

-4η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων στη Νανζίνγκ το 2014.
-8η θέση στο 50ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μονάχου.
-7η θέση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Δανίας το 2013.
-7η θέση στους Μεσογειακούς Αγώνες της Τουρκίας το 2013 στην κατηγορία γυναικών.
-3η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής στο αεροβόλο πιστόλι νεανίδων στη Γρανάδα,Ισπανία 2014.
-5η θέση στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής αεροβόλων όπλων στην κατηγορία νεανίδων στο Άρνεμ,Ολλανδία 2015.
-4η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο στη Σανγουον,Κορέα χάνοντας μετάλλιο και πρόκριση για Ολυμπιάδα για 0,1 του ποντου (ελάχιστο).
-3η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο και πρόκριση για Ολυμπιακούς Αγώνες στο Φορτ Μπένινγκ,ΗΠΑ.
-2η θέση στον τελικό των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 2015 στο Μόναχο,Γερμανία.
-4η θέση στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Σκοποβολής αεροβόλων όπλων 2016 στη κατηγορία γυναικών στο Γκιόρ,Ουγγαρία.
-1η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων στο αεροβόλο πιστόλι στη Ζούλ,Γερμανία 2016.
-2η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων στο πυροβόλο πιστόλι στη Ζούλ,Γερμανία 2016.
-2η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο αεροβόλο πιστόλι Μπακού,Αζερμπαιτζάν 2016.
-2η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο πυροβόλο πιστόλι Μπακού,Αζερμπαιτζάν 2016.
-1η θέση με την ομάδα της Waldkirch στο Γερμανικό Πρωτάθλημα της Bundesliga την περίοδο 2015/16.
-Να σημειωθεί επίσης πως το 2011 κλήθηκε να συμμετάσχει στο εθνικό Πρωτάθλημα Σερβίας. Εκεί,κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία Νεανίδων και το χάλκινο στην κατηγορία των Γυναικών, αντιμετωπίζοντας κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα της Παγκόσμιας Σκοποβολής,όπως την Ολυμπιονίκη Γιάσνα Σέκαριτς- Επιπλέον έχει πάρει πολλά μετάλλια σε διεθνή μίτινγκ.


Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

Ενός καλού, μύρια έπονται!


   Έφταιγε ο αέρας που απλώθηκε στη γειτονιά και έφερε στο μπαλκόνι όπου διάβαζα τη μυρωδιά από βρεγμένο πεύκο και από το υγρό το χώμα. Και πως να αντισταθείς όταν η πρόσκληση γίνεται τόσο "διακριτικά έντονη"? Το βιβλίο μου ήταν εκεί και μπορούσε να περιμένει. Ο ήλιος όμως όχι. Πήρε το δρόμο για το σπίτι του κι έπρεπε να προλάβω να κατέβω.
   Ούτε που κατάλαβα πως έφτασα στα μισά του δρόμου. Δεν είχα και καθόλου διαολάκια να με διαολίζουν και να με απασχολούν όσο προχώραγα, και έτσι ξαφνιάστηκα όταν συνειδητοποίησα πως είχα ήδη κάνει τη μισή διαδρομή και παραπάνω. Ξάφνου, αρκετά μέτρα πιο μπροστά από ΄μένα, μέσα από το μονοπάτι, ξεπρόβαλλε ένας άντρας. Μικρότερος φαινόταν σε ηλικία από μένα μα όχι όμως και πολύ έτσι όπως τον έβλεπα. Φτάνει στην άκρη του μονοπατιού, σκύβει κι αρχίζει να κάνει κάμψεις. Συνηθισμένη εικόνα αυτή για τον Κορύλοβο. Δεν πρόλαβε να κάνει 3-4 κάμψεις και ξεπροβάλλει πίσω του ένα κορίτσι. Θα ΄ταν δε θα ΄ταν δέκα χρόνω. Σκύβει κι αυτό κι αρχίζει να κάνει ότι κι ο άντρας. Σε δευτερόλεπτα να ΄σου κι ένας νεαρός. Ένας αμούστακος όμορφος, ψηλός έφηβος. Σκύβει κι αυτός κι αρχίζει νά κάνει όπως και οι άλλοι κάμψεις. Σε λίγο οι τρεις τους σταμάτησαν αυτό που κάνανε, σηκώθηκαν και κίνησαν για το επόμενο το μονοπάτι. Στο μεταξύ τους έφτασα κι εγώ που από μακριά τους παρακολουθούσα και συνέχιζα να περπατώ. "Να σας πω κάτι?" ρώτησα όταν πλησίασα και με μιας όλοι γύρισαν προς το μέρος μου. "Παρακαλώ!" μου λέει ο μεγάλος άντρας. "Σας έβλεπα και θυμήθηκα τα νιάτα μου και ήθελα πολύ να σας το πω" είπα και χαμογέλασα. "Είναι πολύ όμορφη η εικόνα του πατέρα με τα παιδιά του στο βουνό" συνέχισα και πήρε θάρρος τότε ο άντρας και μου είπε επί λέξη. "Είμαι 46 χρονών και ήμουν αθλητής στα νιάτα μου. Θέλω απλά να μάθουν τα παιδιά μου ότι κι εγώ έμαθα στην ηλικία τους και μετά ας διαλέξουν". Πόσο χάρηκα Θεέ μου!!! Να με τι παίρνω εγώ δύναμη από την εποχή μας!!!
    Για ένα δυο λεπτά ανταλλάξαμε τόσο έντονα βιώματα. Του είπα εγώ για τα μικράτα μου και την σχέση μου με το βουνό που οφείλω στον πατέρα μου, μου είπε κι εκείνος τα δικά του όμορφα παιδικά βιώματα, αλλά ήμασταν όλοι ιδρωμένοι και έπρεπε να συνεχίσουμε. Γι' αυτό μετά από λίγο οι δρόμοι μας χωρίσανε. "Έτσι!" φώναξα φεύγοντας στα δυο παιδιά. "Πίσω από τον μπαμπά και δεν θα χάσετε" είπα με κοίταξαν χαρούμενοι και τον ακολούθησαν χαμογελώντας. Χάθηκαν οι τρεις στο επόμενο το μονοπάτι κι εγώ συνέχισα από το δρόμο γιατί το γόνατό μου τελευταία με ενοχλεί τόσο ώστε να μου θυμίζει πως δεν είμαι και για πολλά πολλά. 
   Ε, ναι! Χάρηκα πολύ με την εικόνα τους. Έφτιαξε ακόμη πιο πολύ η ωραία μου διάθεση και αυτόματα άρχισε ο χρόνος να γυρίζει προς τα πίσω.
    Στην εφηβεία μου ο Κορύλοβος ήταν το μόνο μέρος που κυκλοφορούσα με τον μπαμπά χωρίς να "ντρέπομαι". Εκεί δεν υπήρχαν γνώριμα μάτια να με δουν εμένα τη "μεγάλη" να είμαι παρέα με τον "μπαμπάκα" μου. Μια μέρα όμως, εκεί, στο βουνό, με έκανε ο μπαμπάς μου να ντραπώ πολύ με καποιον νεαρό. Κατηφορίζαμε λοιπόν οι δυο μας όταν ένα ψηλό ωραίο παλικάρι σταμάτησε λίγο πιο μπροστά από εμάς τη μηχανή του. Κατέβηκε από αυτήν και άναψε τσιγάρο. Ο μπαμπάς λες και ήτανε δικός του γιος, θέλησε να τον συμβουλέψει. "Πέτα βρε νεαρέ το τσιγάρο από το στόμα σου και ανέβα μέχρι επάνω με τα πόδια" του είπε και του χαμογέλασε. Ο νεαρός χαμήλωσε το βλέμμα του και δεν απάντησε. Τον προσπεράσαμε και θυμωμένη όπως ήμουν με τον μπαμπά τον μάλωσα γιατί "ντροπιάστηκα" μπροστά στο νεαρό που ανταμώσανε για μια στιγμή τα βλέμματά μας. Κι όσο τον μάλωνα τόσο και φουρκιζόμουν. Πάλι εκείνος χαμογέλασε. Γύρισε, με κοίταξε και μου είπε : "Τον βλέπεις εκείνον τον βράχο? Άντε. Μέχρι εκεί." Κι αρχίσαμε να τρέχουμε. Και ήταν μακριά ο βράχος και λαχάνιασα. Και συνεχίζαμε να τρέχουμε δίχως να λέμε λέξη. Κάποτε φτάσαμε επιτέλους μπρος το βράχο και σταματήσαμε. Κι όταν σταμάτησα, τίποτα δεν θυμόμουνα απ' το θυμό μου.